Ιερά Μητρόπολις Γορτύνης και Αρκαδίας
ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΙΣ
ΤΟΥ ΠΑΝΟΣΙΟΛ. ΑΡΧΙΜ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΠΡΩΤΟΣΥΓΚΕΛΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΝ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ ΓΟΡΤΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΡΚΑΔΙΑΣ κ. κ. ΜΑΚΑΡΙΟΝ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΟΠΗΝ ΤΗΣ ΑΓΙΟΒΑΣΙΛΟΠΙΤΤΑΣ ΕΙΣ ΤΟΝ Ι. ΜΗΤΡΟΠ. ΝΑΟΝ ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΟΙΡΩΝ ΤΗΝ
31ΗΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2005
Σεβασμιώτατε,
Όταν μιλάμε για “νέο χρόνο”, εκ των πραγμάτων μιλάμε για ένα απειροελάχιστο κομμάτι του όλου χρόνου από τη δημιουργία και εντεύθεν. Είναι μια έννοια συμβατική, ωστόσο χρήσιμη, διότι εξ ανάγκης πρέπει να τον μετρούμε για να προσδιορίζουμε χρονικά τα γεγονότα. Και επειδή ο χρόνος κατά τα φαινόμενα του έχει κυκλική μορφή λόγω των τεσσάρων εποχών, επανερχόμαστε και συνεχίζουμε τη μέτρηση, αν και στην πραγματικότητα ο χρόνος είναι ευθύγραμμος, αφού κάποτε άρχισε και κάποτε θα τελειώσει με τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου.
Κατά το εκκλησιαστικό ημερολόγιο βέβαια, πρωτοχρονιά είναι η 1η Σεπτεμβρίου η Αρχή της Ινδίκτου, όμως αποτελούμε και εμείς οι Ορθόδοξοι, μέρος της παγκόσμιας κοινότητας που θέλει πρωτοχρονιά την 1η Ιανουαρίου. Η Εκκλησία την ευλογεί και αυτή και μέσα στην ευλογία της περιβάλλει και τα έθιμα, κάποια από αυτά πανανθρώπινα και κάποια που χαρακτηρίζουν, ως προς το θέμα αυτό, την εθνική μας αυτοσυνειδησία, όπως η μνήμη του πραγματικού Αγίου Βασιλείου, του ασκητικού οικουμενικού Πατρός και διδασκάλου και όχι αυτού που παρουσιάζει η παραμυθένια, ωστόσο αναγκαία για τα παιδιά του κόσμου, μορφή. Όπως επίσης η πίττα που φέρει το όνομά του, γιατί βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά της ορθοδόξου παραδόσεως. Αγκαλιάζει όμως η Εκκλησία και αυτά τα έθιμα που καταγράφει η εθνική μας λαογραφία.
Η πνευματική ματιά όμως πρέπει να στρέφεται σε δύο κατευθύνσεις. Η μια είναι ο προσωπικός μας απολογισμός σε σχέση με το θείο μας προορισμό. Ο απολογισμός της χρονικής περιόδου που κλείνει. Η άλλη είναι η αξιοποίηση της περιόδου που αρχίζει. Και πρέπει να σκεφτόμαστε με μεγάλη σοβαρότητα, ότι κάθε χρονική στιγμή είναι μοναδική και ανεπανάληπτη η οποία κατά τη χρήση της έχει οπωσδήποτε σωτηριολογικές προεκτάσεις, κατά το λόγο του Κυρίου, «γρηγορείτε ότι ουκ οίδατε την ημέραν ουδέ την ώραν εν η ο Υιός του ανθρώπου έρχεται». Και ασφαλώς η ημέρα και ώρα, είναι η συγκεκριμένη για τον καθένα μας άγνωστη ώρα που θα κληθούμε στην αιωνιότητα.
Λέμε «ευλόγησον τον στέφανον του ενιαυτού της χρηστότητός Σου Κύριε». Ο Κύριος είναι και χρηστός με η. Χρήσιμος, ωφέλιμος δια της εν αγάπη θείας Προνοίας Του σε κάθε χρονική μας στιγμή. Η χρηστότης του Κυρίου ως γενική, ειδική και αστήρευτη, εχει την πηγή της για μας μέσα στη Χάρη, της οποίας ταμειούχος είναι η Εκκλησία. Όσο εκκλησιάζουμε γνήσια και ενσυνείδητα τη ζωή μας, τόσο ζούμε το ΄΄γεύσασθε και οίδετε ότι Χρηστός ο Κύριος΄΄.
Σεβασμιώτατε,
Σε λίγες ώρες περνά στην ιστορία το 2005 που σφράγισε με πολλά, κυρίως δυσάρεστα γεγονότα την παγκόσμια ιστορία. Πολύς πόνος, πολύ δάκρυ και πολύ αίμα χύθηκε στη γή, αφού και χριστεπώνυμοι λαοί ποδοπάτησαν το νόμο της αγάπης, άλλοτε δια των ηγητόρων τους και άλλοτε ως προς τις διαπροσωπικές σχέσεις καθώς πέταξαν στον κάδο των αχρήστων το ΄΄αγαπάτε αλλήλους΄΄, το ΄΄ανεχόμενοι αλλήλους εν αγάπη΄΄, ΄΄το καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτω και υμείς ποιήτε αυτοίς ομοίως΄΄ και τόσα άλλα που είναι τα κλειδιά της ευτυχίας μας.
Αλλά το έτος που εκπνέει, σφράγισε και την τοπική μας Εκκλησία. Περίοδος βαρύθυμος και για κάποιους ιδιαίτερα οδυνηρή ως εκ της ασθενείας του αοιδίμου Επισκόπου μας και προκατόχου Σας κυρού Κυρίλλου. Αλλά αυτή την περίοδο, διεδέχθη ο δικός Σας ερχομός στο τιμόνι της Αποστολικής Μητροπόλεώς μας. Στην προσφώνησή μου κατά την ενθρόνισή Σας, τόνισα μετά βαθείας γνώσεως το γεγονός της συγκροτήσεώς Σας ως προσώπου και της μεγάλης Σας εμπειρίας στα εκκλησιαστικά πράγματα. Ημέρα τη ημέρα επαληθεύομαι πανηγυρικά στις συνειδήσεις εκείνων που δεν Σας γνώριζαν.
Ο μετά πολλής συνέσεως ζήλος Σας, προέβη ήδη σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, σε βαθύ νοικοκύρεμα και εύρυθμη οργάνωση της διοικήσεως και του πνευματικού έργου σε κάθε ενορία. Και τη νύκτα κάματε μέρα αποστολικώ τω τρόπω. Συνεργοί Σας εν προθυμία πολλή, είμεθα οι πάντες. Όλα για τη δόξα του Θεού και τη σωτηρία ψυχών. Ο αμπελώνας του Κυρίου χρήζει πολλών εργατικών χειρών. Κανείς δεν περισσεύει. Σας αισθανόμαστε ως Επίσκοπο, αλλά και Πρεσβύτερο αδελφό μας, άτυφον, προσιτόν, ευγενή, καλοσυνάτο, εύστροφο και σοφό και ειρηνοποιό στα δύσκολα, πλήρη οραματισμών ως προς την πρόοδο, αεικίνητο ως προς τις ποικίλλες υποχρεώσεις.
Είθε ΄΄ο στέφανος του Νέου Ενιαυτού 2006΄΄, να είναι και στέφανος της θείας ευαρέσκειας για την ποιμαντορία Σας. Αμήν.
