Εγκύκλιος Πρωτοχρονιάς 2008

† Μ Α Κ Α Ρ Ι Ο Σ
ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΡΚΑΔΙΑΣ

Πρός
Τόν Ἱερό Κλῆρο, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες καί τόν θεοσεβῆ Λαό
τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γορτύνης καί Ἀρκαδίας
Ἐγκύκλιος Πρωτοχρονιᾶς Σωτηρίου Ἔτους 2008

Ἀγαπητά μου πνευματικά παιδιά καί ἀδελφοί ἐν Χριστῷ,

Ξεκινᾶ ἕνας νέος χρόνος. Ὅπως πάντα στό γύρισμα τοῦ χρόνου, γεννιοῦνται νέες ἐλπίδες καί προοπτικές, οἱ ὁποῖες μέσα στήν εὐφροσύνη αὐτῶν τῶν ἡμερῶν καί τῶν γιορτινῶν εὐχῶν πού ἀνταλλάσονται μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, γίνονται ἀφορμή προσμονῆς καλύτερων συνθηκῶν διαβίωσης. Δέν μποροῦμε ὅμως νά παραθεωρήσουμε, ἕνεκα τῆς ἀπόκρυψης ἀπό ψευδαισθήσεις, καί τό γεγονός τῶν ποικίλων ἀνησυχιῶν καί ταραχῶν πού ἐπικρατοῦν καί  ἀποκαλύπτουν ὁλοφάνερα, σ᾿ ὅλο τόν κόσμο, τραγικές καταστάσεις, σέ πολλά καίρια προβλήματα τῆς ἀνθρωπότητας.

Πολλά ἀπό τά ἀπασχολοῦντα θέματα τῆς κοινωνίας τῶν πολιτῶν, δέν εὑρίσκονται μακρυά ἀπό ἐμᾶς, ἔχουν νά κάμουν καί μέ τήν περιοχή καί τόν τόπο μας. Ἀρκεῖ νά δεῖτε τά πρόσφατα γεγονότα τῶν πάσης φύσεως καί μορφῶν παραβατικότητας. Δέν εἶναι λοιπόν μακριά ἀπό ἐμᾶς αὐτά πού ἀκοῦμε καί βλέπουμε. Οἱ σύγχρονες κοινωνικές ἀκαταστασίες κτυποῦν πλέον ἐπίμονα τήν πόρτα τῆς αὐλῆς καί τοῦ σπιτιοῦ μας. Τί θά γίνει; Θά μένουμε ἄπραγοι θεατές;

Ἀσφαλῶς δέν εἶναι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι παραβατικοί καί πολλοί ἀπό αὐτούς, μεγάλοι ὀργανισμοί ὡς καί φορεῖς τοῦ τόπου μας, ἀγωνίζονται καί προσφέρουν μέ καλή διάθεση, ἀντιστεκόμενοι στήν κατηφόρα τῆς νέας αὐτῆς ἐποχῆς.

Μάλιστα τά αἴτια τῆς νέας παραβατικῆς καταταστάσεως τῆς κοινωνίας ἐντοπίζονται, θά λέγαμε μέ μαθηματική ἀκρίβεια, ἀποκαλύπτοντας πλῆθος ἀνοικτῶν πληγῶν τῆς κοινωνίας. Ταπεινά φρονοῦμε ὅτι ἤλθε ὁ καιρός, ἔφθασε ὁ χρόνος, γιά νά περάσουμε πλέον, ὅσο γίνεται γρηγορότερα, ἀπό τίς διαπιστώσεις τῆς ἀσθένειας καί τίς συζητήσεις γιά τή παραβατικότητα, στήν ἄμεση θεραπεία.

Ἐμεῖς ὡς παιδιά καί πιστά μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ τί κάνουμε; Πῶς βλέπουμε ὅλα ὅσα γίνονται; Εἶναι ἀρκετή μιά προσωπική κοσμικόφρονη ἐσωτερικότητα πού τήν ντύνουμε μέ τή λέξη πνευματικότητα ἤ ἕνας χριστιανικός ἀκτιβισμός πού τόν ντύνουμε μέ ἐπαίνους δράσης; Μήπως τελικά, μέ ἤ χωρίς πνευματικά χαρακτηριστικά, βγάλαμε τό Θεό ἀπό μέσα μας καί μείναμε φίλαυτα μόνοι μας;

Πολλοί θά ποῦν: Ἐμεῖς φροντίζουμε ὁ κάθε ἕνας τόν ἑαυτό του καί δέν ἔχουμε τή δυνατότητα νά κάνουμε κάτι ἄλλο. Ἄλλοι θά διερωτηθοῦν: Τί πρέπει νά κάνουμε; Ἄλλοι θά ποῦν: Τά πράγματα δέν ἀλλάζουν καί ἄλλοι θά διαπιστώσουν ἐκ πείρας ὅτι δέν γίνεται τίποτα.

Ὅντως εἶναι δύσκολο, ἀλλά ὄχι καί ἀκατόρθωτο. Ἀκόμα καί μιά μικρή προσπάθεια σέ κάθε στιγμή μπορεῖ νά γίνει ἡ αἰτία μιᾶς καλῆς ἀρχῆς γιά τήν πρόληψη καί τή θεραπεία τῶν πάσης φύσεως ἐκτροπῶν.

Ἡ Ἐκκλησία ἀπό χρέος καί εὐαισθησία κινούμενη δέν ἔχει τό δικαίωμα, δέν μπορεῖ, σύμφωνα μέ τή διδασκαλία τοῦ Ἱδρυτοῦ της, Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τή διαχρονική παραδόσή της, νά μένει ἀπαθής καί θεατής ἥ ἁπλός παρατηρητής ἤ χῶρος ἐπιτέλεσης μόνο τῶν λεγομένων θρησκευτικῶν καί κοινωνικῶν καθηκόντων τῶν ἀνθρώπων. Ὁ ἐφησυχασμός εἶναι παραχώρηση στό διάβολο.

Ὅταν λέμε Ἐκκλησία δέν ἐννοοῦμε βέβαια μόνο τούς Κληρικούς ἤ μόνο τούς Λαϊκούς, ἀλλά ὅλους μαζί, ὅλους ὅσους ἀπαρτίζουν τό ἱερό Σῶμα της. Ἡ εὐθύνη λοιπόν εἶναι συλλογική καί ἀφορᾶ σέ ὅλους. Ὁ Κύριος, σ᾿ αὐτά πού φανέρωσε καί δίδαξε μᾶς λέει καθαρά στό κατά Μᾶρκον Εὐαγγέλιο ὅτι: «ἃ δὲ ὑμῖν λέγω, πᾶσι λέγω· γρηγορεῖτε.» (Κεφ. ιγ΄ στιχ. 37) πού θά πεῖ σέ ἑρμηνεία στά νέα ἑλληνικά: «Αὐτά δέ πού σᾶς λέγω, τά λέγω γιά ὅλους τούς μέχρι τῆς δευτέρας παρουσίας μου Χριστιανούς. Σᾶς ἐπαναλαμβάνω καί πάλι: Γρηγορεῖτε».

Ἔτσι πρέπει νά ἐξετάσουμε καί νά δοῦμε ἅπαντες πῶς πρέπει νά βοηθήσουμε, ὁ κάθε ἕνας μέ τόν τρόπο του, γιά τήν ἀνατροπή τοῦ κάθε παραβατικοῦ περιβάλλοντος πού εὐτελίζει μέρα μέ τή μέρα τή ζωή, καταστρέφει ψυχές καί καταρρακώνει ἀξίες.

Δέν ἀρκεῖ, ἀπό πλευρᾶς Ἐκκλησίας, ἡ ἐπίκληση τῆς πάντιμης παράδοσής της ἤ τοῦ ἔνδοξου παρελθόντος, δέν φτάνει νά λέμε ὅτι εἴμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, δέν πρέπει νά εἴμαστε σάν ἕνας νεκρωμένος ὀργανισμός πού δέν ἀντιδρᾶ καί δέν ἔχει τίποτα νά πεῖ καί νά κάνει μπροστά στά καυτά ἐρωτήματα καί προβλήματα τῶν καιρῶν.

Ἡ μέριμνά μας γιά τόν καινούργιο χρόνο πρέπει νά εἶναι ὁ ἀναβαπτισμός τοῦ λειτουργήματός μας, Κληρικῶν καί Λαϊκῶν, μέσα στό χῶρο τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Λειτούργημα ἐντός τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα καθῆκον, εἶναι αἴσθηση λεπτῆς εὐαισθησίας πού καλεῖ ἀκατάπαυστα σέ μιά ὑποχρέωση διακονίας τῶν ἄλλων.

Νά ὅμως, πού αὐτή ἡ ἐσωτερική λεπτότητα χάνεται σιγά – σιγά καί γιά νά βιωθεῖ καί νά ξαναλειτουργήσει χωρίς δικαιολογίες, πονηρές περιστροφές καί ἀποφυγή προσφορᾶς, κατά τό νέο χρόνο πού σήμερα ξεκινᾶ, χρειάζεται ἀναθέρμανση τῆς πίστης, βαθειά ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ, σβήσιμο κάθε κακίας, ἀπάλειψη τοῦ μίσους, ἀποστροφή τῶν ἔργων τοῦ σκότους, ἐξαφάνιση τοῦ θεοκατάρατου φθόνου, ἀναζήτηση τοῦ διπλανοῦ μας ὡς ἀδελφοῦ καί συνοδοιπόρου στούς καθημερινούς ἀγῶνες, αἴσθηση τῆς εὐθύνης γιά τό τί θά παραδόσουμε στίς νέες γενεές καί τόσα ἄλλα πού χαρακτηρίζουν τήν κατά Θεόν ζωή.

Εἶναι χρέος ὅλων μας καί εἶναι ξεκάθαρη πλέον ἡ ἀπαίτηση ἀπό τή θέα τῶν πραγμάτων. Ἀφήσαμε τό πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου νά χαρακώνεται, δέν προσθέτουμε ἔλαιο γιά νά ἀπαλύνουμε τίς πληγές του, δέν ἔχουμε στό βαθμό πού θά ἔπρεπε τά ἀπαιτούμενα ἀντανακλαστικά. Ἕνας μεγάλος ἀριθμός ἀπό αὐτά πού ἐπιτελοῦνται χαλάρωσαν, κτυπημένα ἀπό μιά κατάσταση ἐπιδημικῆς ἀρρώστιας.

Γι᾿ αὐτό σᾶς καλοῦμε πατρικῶς κατά τό νέο ἔτος 2008 σέ μιά πνευματική ἐπανεύρεση αὐτῶν πού χάσαμε, σέ μιά εὐρύτερη ἐγρήγορση γιά νά συμβάλλουμε στή θεραπεία καί ὄχι μόνο στή διαπίστωση τῶν κακῶς κειμένων τῶν καιρῶν μας.

Διαπιστώνοντας τά παραπάνω, ὡς Τοπική Ἐκκλησία, ἔχουμε δρομολογίσει γιά τό ἔτος 2008 πού ἤδη ξεκίνησε, μέ ἐναγώνιους ἐν Χριστῷ ταπεινούς βηματισμούς, μέ πολλή περίσκεψη, μέ τή βοήθεια καί τή παρηγορητική στήριξη ἀνθρώπων καλῆς θελήσεως, τίς ἀναγκαῖες ἐκείνες ἐνέργειες, ἐντός βεβαίως τῶν σήμερα ὑπαρχόντων δυνατοτήτων καί μέσων πού διαθέτουμε, ὅλα ὅσα εἶναι ἀπαραίτητα νά ἐπιτελεσθοῦν πρός δόξαν Θεοῦ καί βοήθεια τῶν ἀνθρώπων τῆς ἱστορικῆς Μητροπολιτικῆς μας Περιφερείας.

Γιά νά γίνουν καταφεύγουμε στή Χάρη τοῦ Θεοῦ, σ᾿ Ἐκεῖνον πού ὁρίζει καιρούς καί χρόνους, προσδοκόντας καί στή βοήθεια ὅλων, προκειμένου νά ἐπιταχύνουμε τίς ἐν λόγῳ διαδικασίες σέ ἔργα προσφορᾶς τῆς Ἐκκλησίας πρός τό τόπο καί τούς ἀνθρώπους του, πρός τούς ἔχοντας ἀνάγκη μέ βάση τίς σύγχρονες μορφές ζωῆς καί μάλιστα μέ ἀμείωτο τό ἐνδιαφέρον γιά τή θωράκιση τῶν ψυχῶν τῶν νέων ἀνθρώπων.

Εἶναι καιρός λοιπόν καί κατά τά γραφόμενα στήν Ἁγία Γραφή: «…καιρός τῷ παντί πράγματι…» (Ἐκκλ. 3,1), «…καιρός τοῦ οἰκοδομῆσαι…» (Ἐκκλ. 3,3) καί «…καιρός τοῦ συναγαγεῖν λίθους…» (Ἐκκλ. 3,5), πού θά πεῖ: «Γιά κάθε πρᾶγμα ὑπάρχει καθορισμένος καιρός…καιρός γιά ἀνοικοδόμηση…καί καιρός γιά τή συγκέντρωση λίθων…».

Κατά τό νέος ἔτος 2008 μέ ὅλες μας τίς δυνάμεις πρέπει νά ἀγωνισθοῦμε, Κληρικοί καί Λαϊκοί, γιά τήν ἀνοικοδόμηση τοῦ λειτουργήματός μας μέσα στήν Ἐκκλησία, μέ ὑπακοή πρός αὐτήν, ὡς καί γιά τή συγκέντρωση τῶν ἀπαραίτητων, προκειμένου νά βάλουμε, σύν Θεῷ, θεμέλιους λίθους νέων καλῶν ἔργων πού θά συμβάλλουν στίς σύγχρονες ἀπαιτήσεις τῶν καιρῶν. Αὐτό θά εἶναι ἡ προσφορά καί τό παρόν τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή ὅλων μας.

Ὡς ἐλάχιστος Ἐπίσκοπος καί πνευματικός Πατέρας σας, σᾶς εὔχομαι ὅλα τά καλά τοῦ Θεοῦ στή ζωή καί τό ἔργο σας κατά τό νέο ἔτος, μέ πλούσια πνευματική καρποφορία καί ἐκπλήρωση πάντων τῶν ἀγαθῶν στόχων σας. Καλή Χρονιά.-

Διάπυρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ἡμῶν
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Γορτύνης καί Ἀρκαδίας Μακάριος