“Όταν εορτάζει ο Πατριάρχης των Ρωμιών”. Του π. Χαραλάμπους Παπαδοπούλου, Εφημερίου Πύργου.

ΟΤΑΝ ΕΟΡΤΑΖΕΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΩΝ ΡΩΜΙΩΝ

Όταν στο Φανάρι εορτάζει ο Πατριάρχης, εμείς οι νεοέλληνες και εκκλησιαστικοί «επαρχιώτες» δεχόμαστε μαθήματα ήθους, εκκλησιαστικής ακρίβειας και ευσέβειας.

Πριν μερικές μέρες εόρταζε ο Πατριάρχης των Ρωμιών και Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Η κρατική τηλεόραση μετέδιδε και η ομορφιά του Φαναρίου διέσχιζε τις Ηπείρους, μεταφέροντας το ήθος των Ρωμιών που άντεξαν και δεν γραίκεψαν. Όσοι είδαν έμαθαν, όσοι άκουσαν διδάχθηκαν και ωφελήθηκαν.

Στο Φανάρι δεν έχει χώρο το πομπώδες και το έξαλλο. Το κακόγουστο και το κακέκτυπο. Η Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία, απέδειξε για ακόμη μια φορά το εκκλησιαστικό της ήθος. Ήθος ταπείνωσης και λειτουργικής εγρήγορσης.

Αντιθέτως εάν κανείς παρακολουθήσει τον εορτασμό των ονομαστηρίων ενός Ελλαδίτη Επισκόπου θα νομίσει, το λίγο λιγότερο, ότι βρίσκεται σε κάποια μεγάλη Δεσποτική ή Θεομητορική πανήγυρη. Έτσι ώστε να δικαιολογείτε το πλήθος των συλλειτουργούντων Αρχιερέων, Πρεσβυτέρων, Διακόνων, Ψαλτών και η γενικότερη πανηγυρική πέραν του δέοντος ατμόσφαιρα. Σύντομα όμως αντιλαμβάνεται ότι δεν πρόκειται περί τούτου, αλλά απλώς για την εορτή ενός Επισκόπου.

Στο Φανάρι όλα είναι διαφορετικά, σεμνά, ήσυχα και κατανυκτικά. Εορτάζει ο Πατριάρχης της Ρωμιοσύνης και Οικουμενικός Πατριάρχης και ενώ θα περίμενε κανείς να αντικρύσει μια παρόμοια εικόνα Ελλαδίτικης νοοτροπίας, αντιλαμβάνεται ότι εκεί είναι όλα διαφορετικά και δέχεται ένα μεγάλο μάθημα. Ότι το Φανάρι ζει τον σταυρό, την ταπείνωση και την ευθύνη της οικουμενικής αποστολή του.

Ο Πατριάρχης χοροστατεί και η Θεία Ευχαριστία τελείται από ένα Πρεσβύτερο και ένα Διάκονο, καθώς και από το πολίτικο εκκλησίασμα. Σοβαρότητα, σεμνότητα και όλη η τιμή στον εορταζόμενο Άγιο της ημέρας Απόστολο Βαρθολομαίο.

Πρέπει κάποια στιγμή να αντιληφθούμε ότι η ταυτότητα της Εκκλησίας προσλαμβάνεται και πιστοποιείται μέσα στην λατρεία και συγκεκριμένα στη Θεία Ευχαριστία.

Η Εκκλησιά δεν είναι ένας οργανισμός και μάλιστα όπως πολλοί θέλουν να τον καταντήσουν δημόσιου δικαίου, όπως ο Ο.Τ.Ε. ή Δ.Ε.Η. κ. α., αλλά είναι όπως θα μας πει ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους πατέρες του 20^ου αιώνα, π. Γεώργιος Φλορόφσκι, μια Θεοφάνια. Είναι η μοναδική σωτηρία της κτίσης και του ανθρώπου από την οδύνη του θανάτου. Η αποκάλυψη του προσωπικού Θεού στην ιστορία αυτού του κόσμου, με σκοπό την μεταμόρφωση του.

Η Εκκλησία είναι μια ιστορική κοινότητα που ζει στον κόσμο τούτο, αλλά δεν είναι εκ του κόσμου τούτου, διότι κινείται διαρκώς προς την έσχατη φανέρωση της δόξης του Θεού.

Αυτή ακριβώς η εμπειρία βιώνεται εμπειρικώ τω τρόπω μέσα στην λατρεύουσα κοινότητα.. Η ποιμαντική της, είναι η «ποιμαντική των Μυστηρίων» και η Εκκλησία «εν τοις μυστηρίοις σημαίνεται» κατά τον Νικόλαο Καβάσιλα. Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο πρέπει να προστατέψουμε την λατρεία μας, από την λαίλαπα της εκκοσμικεύσεως, που είναι πλέον εμφανής σε πολλές λατρευτικές εκδηλώσεις.

Το Φανάρι μας δείχνει τον τρόπο, μας αποκαλύπτει την οδό, που δεν είναι άλλη από την εν ταπεινώσει προσήλωση μας στην εκκλησιαστική ακρίβεια και λειτουργική ευσέβεια των Αγίων Πατέρων του Γένους μας.

Μια Εκκλησία που δεν εξαντλείται στους νόμους της εκάστοτε ενδοκοσμικής πραγματικότητος, αλλά ταυτοποιείται μέσα από την λατρεία του Θεού και τους Ι. Κανόνες των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων.

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος, Εφημέριος Πύργου