Ιερά Μητρόπολις Γορτύνης και Αρκαδίας
“όπου γαρ εστιν ο θησαυρός ημών, εκεί έσται και η καρδία υμών”
(Ματθ. στ΄ 21)
Μη νομίσουμε αγαπητοί αδελφοί, ότι οι λόγοι του Πανάγαθου Κυρίου μας, έχουν βαθειά σχέση με την εξαγωγή συμπερασμάτων της λογικής του νου.
Είναι λόγοι πέραν της φιλοσοφίας, της φιλοσοφίας που κατ΄ ουσίαν για τα πνευματικά, αλληλοαναιρείται διαιρούμενη σε παρατάξεις και σχολές, υπεραπλουστεύοντας τα βαθύτερα της ψυχικής τροφοδοσίας και περνώντας στην σφαίρα των νοητικών συστημάτων συγκρίνει στις μέρες μας, τα λόγια του Κυρίου θρησκειολογικά με τους μύθους του αρχαίου κόσμου.
Από την άλλη πρέπει να ειπωθεί καθαρά και για μας που δεν ανήκουμε στις πιο πάνω αναφερθείσες κατηγορίες ανθρώπων, αλλά στους απλούς χριστιανούς, ότι ο σημερινός λόγος του Κυρίου Ιησού “όπου γαρ εστιν ο θησαυρός ημών, εκεί έσται και η καρδία υμών” μας ξεσκεπάζει από τον ψεύτικο θρησκευτικό μανδύα, της σύγχρονης χριστιανοσύνης.
Η χριστιανική πράξη δεν είναι μόνο η αποφυγή του άδικου πλουτισμού απλώς ή ο χορτασμός των φτωχών ή η πράξη της ελεημοσύνης.
Ο εν Χριστώ άνθρωπος, στοχεύει να βρει πρώτον τον θησαυρό της αγαθότητας του Χριστού. Τίποτα στην ζωή του Ευαγγελίου δεν γίνεται χωρίς Χριστό ή με μόνο την απολαβή ενός ηθικού μπράβο καμωμένο από ένα χριστιανικό ακτιβισμό!
Η δικαιϊκή κοσμική αναφορά η σχετική με την ισοκατανομή του θησαυρού, με μόνη την ανθρώπινη απονομή της δικαιοσύνης, είναι σώμα χωρίς ψυχή.
Εκεί που είναι ο θησαυρός σας εκεί είναι και η ψυχή σας. Ποιος θησαυρός και πια ψυχή για το Ευαγγέλιο; Στην προς Εφεσίους επιστολή ευρίσκουμε το εξής χαρακτηριστικό: “Εμοί τω ελαχιστοτέρω πάντων αγίων εδόθη η χάρις αύτη, εν τοις έθνεσιν ευαγγελίσασθαι τον ανεξιχνίαστον πλούτον του Χριστού”.
Στον Απόστολο Παύλο δηλαδή δόθηκε, να ευαγγελισθεί μεταξύ των εθνικών τον ανώτερο από κάθε κατανόηση θησαυρό του Χριστού. Ανεξιχνίαστο χαρακτηρίζει τον πλούτο του Χριστού. Δηλαδή κατάσταση μυστηριακή και έτσι κατ΄ επέκταση ο θησαυρός δε είναι κατά τα μέτρα του κόσμου ή αριθμητική απαρίθμηση ή η συνετή ευδαιμονία από τον πλούτο. Είναι μετοχή στον ανεξιχνίαστου θησαυρό του Θεού.
Στην ίδια Επιστολή θα γράψει: “κατά τον πλούτον της χάριτος αυτού, ης επερίσσευσεν εις ημάς εν πάση σοφία και φρονήσει”.
Αυτός είναι ο θησαυρός της χριστιανικής ζωής, αταξικός, ίσος και ανεξιχνίαστη μετοχή στολισμένη με ασήκωτα από αγιότητα και ευπρέπεια φορτία.
Δεν σταματά η χριστιανική ευποιία στο να ελεημονεί τους φτωχούς. Αρκετοί με, και πολλοί χωρίς επίγειους θησαυρούς, έφθασαν στον εσωτερικό πλουτισμό στον σήμερα αναφερόμενο πνευματικό θησαυρισμό της περικοπής και έγιναν ομοτράπεζοι του Θεού στην αιώνια Βασιλεία Του, προγευόμενοι από την εδώ ζωή, την μέθεξη του Θεού που είναι ο μόνος αληθινός θησαυρός.
Από την άλλη πρέπει να πούμε ότι ο παρών χριστιανικός κόσμος όσο θα θαυμάζει τους θησαυρούς του κόσμου, όσο θα τους προβάλει, ως την επιτυχία για τον νέο, την τρυφή για τον μεσήλικα και την επαινετή έξοδο από τον κόσμο για τον γέροντα, ώστε να ξεχνά την καρδιά που πρέπει να προστίθεται στον θησαυρό του Ουρανού, θα είναι ο παρών χριστιανικός κόσμος, κόσμος γεμάτος από την ενοχή που οδηγεί στο τόπο της βασάνου.
Δεν είναι μόνο ο χορτασμός στην πείνα, ο σκορπισμός του θησαυρού. Είναι η εν γένει πρόσληψη και θεραπεία, η εν όλω αποδοχή της καταρρακώσεως του αθησαύριστου ανθρωπίνου προσώπου του άλλου, η παρηγορία του αδελφού μου, η παύση της απουσίας μου, η χαρά μου, ο θησαυρισμός μου.
Ας θυμηθούμε σήμερα από την προς Κολασαοίς επιστολή ότι: “οις ηθέλησεν ο Θεός γνωρίσαι τι ο πλούτος της δόξης του μυστηρίου τούτου εν τοις έθνεσι, ο εστίν Χριστός εν υμίν, η ελπίς της δόξης”.
Ποίας δόξης; “εις επίγνωσιν του μυστηρίου του Θεού, εν ω εισίν πάντες οι θησαυροί της σοφίας και γνώσεως απόκρυφοι”.
Πάντες, όλοι οι θησαυροί εντελώς δωρεάν, αλλά της σοφίας και της γνώσεως και της αλήθειας.
Άρα μόνο εκείνοι που πεινούν και διψούν την Βασιλεία του Θεού θα θησαυρίσουν αληθινά. Τον Άρτο που είναι ο ίδιος (Ιωάννου 6) και το Πνεύμα Του όπου κατά την προς Φιλιπισσίους επιστολή, “πληρώσει πάσαν χρείαν υμών κατά τον πλούτον αυτού εν δόξη εν Χριστώ Ιησού”.
Ο εν Χριστώ θησαυρισμός, δεν είναι μια ηθική προτεσταντικής φιλανθρωπίας. Είναι όπως βλέπετε δια των Ιερών κειμένων, Μυστήριο βιούμενο εντός της Αγίας μας Εκκλησίας, το ταμείο των Μυστηρίων του Θεού.
Λοιπόν; Ας ακούσομε τον Άγιο Γρηγόριο Νύσσης που λέει: “Ουκούν χρησώμεθα και ημείς οι επιθυμηταί του ακηράτου χρυσίου, τη των ευχών πολυχειρία”. Ποιος ο θησαυρός και το κέρδος; Λέει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς: “θησαυροί δε του Θεού και πλούτος ανεκλιπής η δυσθήρατος εστί σοφία”.
Μη γίνουμε ποτέ πολίτες της πόλης εκείνης που λέει η Αποκάλυψη: “Ουαί ουαί, η πόλις η μεγάλη, η περιβεβλημένη βύσσινον και πορφυρούν και κόκκινον και κεχρυσωμένη χρυσίω και λίθω τιμίω και μαργαρίτη, ότι μια ώρα ηρημώθη ο τοσούτος πλούτος”.
Ο δε Άγιος Ρωμανός ο μελωδός γράφει: “παρήλθεν ο πλούτος ως αράχνη και σκιά και ως εξανθών χόρτος επί δώματος”, φεύγει ο πλούτος εύκολα όπως ο ιστός της αράχνης και χάνεται, ξελουλουδιάζεται εύκολα σαν το χορτάρι στην σκεπή του σπιτιού.
“Τύμβων οστέα πλούτος άπαξ” γράφει ο Άγιος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός. Ο μόνος πλούτος τα οστά του τάφου. Ο μοναδικός πλούτος μας, είναι τα οστά μας, στον τάφο μας.
Ας δούμε τι λέει για τους πλούσιους και τα αγαθά τους ο Ιάκωβος: “…οι πλούσιοι κλαύσατε ολολύζοντες επί ταις ταλαιπωρίες υμών ταις επερχομέναις. Ο πλούτος υμών σέσηπεν και τα ιμάτια υμών σητόβρωτα γέγονεν, ο χρυσός υμών και ο άργυρος κατίωνται…”Ο πλούτος σας σάπισε και τα ιμάτιά σας γίνανε τροφή του σκόρου και του σάπιου.
Ο 9ος ψαλμός λέει: “Η προσδοκία των πενήτων δε θέλει απολεσθεί δια παντός”. Προκαλεί την απόδοση της δίκαιης κρίσης του Θεού.
Για να αποφύγει την δίκαιη κρίση του Θεού ο παρών χριστιανικός κόσμος ας σταματήσει τους πολέμους. Να σταματήσει να βομβαρδίζει τους φτωχούς και την ίδια ώρα από οίκτο και δήθεν αγάπη να ρίχνει με τα αεροπλάνα στους ίδιους αυτούς τους βομβαρδισμένους ψωμί για να χορτάσουν.
Για να αποφύγουμε την δίκαιη κρίση του Θεού, για να αποφύγουμε την απελπισία μας, να κινήσουμε την καρδιά μας να φτωχέψουμε στις κακίες στους φθόνους και στους λογισμούς.
Πως; Να ο ηγαπημένος Νυμφίος της Εκκλησίας, άνοιξε το στάδιο των αρετών, την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Εισερχόμενοι σ΄ αυτήν παρέχουμε ουσιαστικά στον ίδιο τον Θεό, την καρδιά μας και “όπου έσται και η καρδία υμών, εκεί εστιν ο θησαυρός ημών”.
