Ιερά Μητρόπολις Γορτύνης και Αρκαδίας
π. Μιχαήλ Λαμπράκης
Ἐν τῇ πίστει καί τῇ προσδοκίᾳ τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν καί τῆς ζωῆς τοῦ μέλλοντος αἰῶνος ἐπροεπέμψαμεν πρό ἡμερῶν εἰς τήν αἰωνιότητα τόν Πρωτοπρεσβύτερον Μιχαήλ Λαμπράκην, ἄνθρωπον ἀγαπητόν, κληρικόν εὐσυνείδητον καί καθηγητήν ἐκλεκτόν καί προϊστάμενον τῶν ἐκπαιδευτικῶν θεολόγων τῆς περιοχῆς μας.
Ἐστερήθη ἡ ἱερατική μας σύναξις ἑνός διακεκριμένου μέλους της, ἑνός πορευθέντος λευΐτου εἰς τήν ὁδόν τῆς βιώσεως τῆς Ὀρθοδόξου ἀληθείας. Ἡ κατ̉ ἄνθρωπον λύπη ὅλων ὑπῆρξε μεγίστη. Ἀνεχώρησεν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, ἀλλά μένει εἰς τάς καρδίας καί τήν ταπεινήν προσευχήν μας. Δέν χρειάζονται ἐγκώμια διά νά ἐπαινέσωμεν τήν προσφοράν του πρός τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ καί πρός τούς διαφόρους, ποιμαντικούς, φιλανθρωπικούς, μοναστηριακούς καί διοικητικούς, κεντρικούς τομεῖς τοῦ ἔργου καί τῆς μαρτυρίας τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας.
Ἡ προσφορά τοῦ μακαριστοῦ π. Μιχαήλ δέν μετριέται διά τῶν ἀποδείξεων τῆς προσφιλοῦς ἀριθμητικῆς μεθόδου. “Διαθήκη ἱερατείας αἰωνία” (Ἀριθμ. 25, 13). Διέγραψε μίαν ἔσωθεν πορείαν χωρίς οὐδεμίαν δημοσιοποίησιν ἐγκαυχήσεων καί ἐτελείωσεν αὐτήν ἐγγύς τοῦ μέτρου καί τῆς λιτότητος.
Ἐτράφη ἀπό τάς ρίζας τῆς ἀκλονήτου εὐλαβείας τῆς κρητικῆς ὑπαίθρου, χωρίς τήν ζάλην τῶν ἀμφιβόλων λογισμῶν τῆς ἀπιστίας. Διήκουσε τά περί τῆς Πατερικῆς θεολογίας ἤτοι μεγάλων πατέρων καί καθηγητῶν, περί τῶν βαθυτέρων βιωμάτων τῆς ἁγιοπατερικῆς ἐμπειρικῆς θεολογίας, ἀγνώστου μέχρι σήμερον ὑπό πολλῶν, καί ἐν συνεχείᾳ ἐτοποθέτησε τόν ἑαυτόν του εἰς τήν χορείαν τῆς διακονητικῆς ἱερωσύνης.
Ἐστερέωσε τόν λογισμόν νέων κληρικῶν πάντοτε ἐν τῷ πνεύματι τῆς ἐθελοθυσίας, ἀποστρεφόμενος τόν ἀνθρωπόμορφον νομικισμόν καί τήν προβολήν, μέ διάθεσιν ἐπιστροφῆς πρός τήν πρώτην Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ἐκφράσεως τοῦ χαρίσματος τῆς ἱερωσύνης.
Προσέφερε δέ εἰς διαφόρους τομεῖς τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ καί κοινωνικοῦ ἔργου καί ἀπέκτησε μίαν ἀξιοπρεπῆ οἰκογένειαν μέ τό φρόνημα τῆς ὑπακοῆς πρός τά ὅσα παρέλαβεν ἐκ τῶν προπατόρων αὐτῆς.
Δοξάζομεν τόν Πανάγαθον Θεόν διότι παρά τόν τῶν καιρῶν μας πνευματικόν ἀποπροσανατολισμόν, ὅστις ἐκδήλως πλέον διαγράφει ἐπί τῶν λίθων τοῦ ἐγωπαθοῦς ἀκτιβισμοῦ τήν κεχωρισμένην ἐκ τῆς ἐκκλησιολογίας κοσμικήν προβολήν καί διασπᾶ τήν αἱματοβαφῆ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, συνεχίζει νά δίδῃ εἰς τόν Ἀμπελῶνα Του κληρικούς μέ τόν φόβον μή τυχόν καί ἀπωλέσουν τήν ἀγωνίαν των διά τήν Ἐκκλησίαν, διά τόν ἐνανθρωπισμόν της, ὡς ὁ Κύριος αὐτῆς, διά τό αὔριον, μέ σταθεράν ὅμως ὑπακοήν ἐπί τῶν τεθησαυρισμένων ὑπό τοῦ Ὀρθοδόξου ἤθους.
Ὁ Ἀθάνατος Βασιλεύς, Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἐξουσιαστής τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου εἶπε πρός αὐτόν: “Προσκυνήσας μου τήν φιλάνθρωπον παρηγορίαν” (Δ. Μακ. 5, 12) ἔρχου, ἡμεῖς δέ ἐκ τῆς προώρου ἀναχωρήσεως ἐκ τοῦ κόσμου τούτου τοῦ ἀγαπητοῦ π. Μιχαήλ ἐνθυμούμεθα τόν 144ον Ψαλμόν: “Ἐγγύς Κύριος, πᾶσι τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτόν ἐν ἀληθείᾳ”.
Προσευχόμεθα, ὅπως ὁ Κύριος ἀναπαύσῃ τήν ψυχήν του ἐν χώρᾳ Ἁγίων καί δικαίων.-
† Ὁ Κνωσοῦ Μακάριος
