Ιερά Μητρόπολις Γορτύνης και Αρκαδίας
π. Γεώργιος Αρµουτάκης, ∆ηµοδιδάσκαλος
Εφηµέριος της Ενορίας Αγ. Γεωργίου Μοιρών 1946 – 1951
Ο π. Γεώργιος Αρμουτάκης ή παπά-Αρμούτης, όπως συνήθιζαν να τον αποκαλούν οι άνθρωποι της εποχής του. Παππούς του Δημάρχου Φαιστού κ. Γιώργου Αρμουτάκη. Διετέλεσε Γραμματέας του Σωματείου Εφημέριων της Ι. Επισκοπής Αρκαδίας. Πρόεδρος του σωματείου, ήταν ο παπα-Αδάμ Κουγιουμουτζάκης.
Σπάνια και σπουδαία φυσιογνωμία ο παπά – Γιώργης. Γεννήθηκε το 1886 στα Βορίζια και πέθανε το 1964 σε ηλικία 78 ετών. «Παντρεύτηκε την Ευσεβία από τα Σκούρβουλα, μια πολύ ενάρετη και επάξιά του σύζυγο, που ήταν μόλις 12, ενώ αυτός 22. Ο παπά – Αρμούτης έκανε μαζί της 9 παιδιά, από τα οποία τα δύο του πέθαναν. Τα υπόλοιπα παιδιά που έζησαν, έγιναν καταξιωμένοι και σπουδαίοι άνθρωποι στην τοπική κοινωνία».
Ένας άνθρωπος, ένας ιερέας, ένας δάσκαλος με μεγάλη προσφορά. Όλη του η ζωή υπήρξε ένα φωτεινό παράδειγμα. Βοηθούσε με οποιοδήποτε τρόπο μπορούσε τους συνανθρώπους του. Στάθηκε, όπως ο ίδιος το επιθυμούσε και όπως η σκέψη του του το επέβαλλε κοντά στο ποίμνιό του, στους μαθητές του, αλλά και στην ίδια την κοινωνία. Μία κοινωνία που τον είχε ανάγκη, μία κοινωνία που ήταν πληγωμένη από τους συνεχείς πολέμους και φυσικά από τη σκληρή περίοδο της κατοχής. Νωπές οι μνήμες και τα γεγονότα αυτής της ιστορικής περιόδου, που σίγουρα δεν άφησαν αμέτοχο και αδιάφορο τον σπουδαίο αυτό ιερέα και δάσκαλο.
Πρώτα ακολούθησε το επάγγελμα του Δασκάλου και στη συνέχεια υπηρέτησε το λειτούργημα του Ιερέα.
Σώζεται στο Αρχείο της Ι. Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας το εξής έγγραφο: «ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΡΗΤΗΣ ΑΡΙΘ. ΠΡΩΤ. 40 ΑΡΙΘ. ΔΙΕΚΠ. 22 Ἐν Ἡρακλείῳ τῇ 14 Ἰανουαρίου 1946
Πρός Τόν Αἰδεσ. Ἱερέα Γεώργιον Ἀρμουτάκην, Εἰς Μοῖρες Κανουρίου
Λαβόντες ὑπ᾽ ὄψιν τό ὑπ᾽ ἀριθ. 1 καί χρονολ. 11 Ἰανουαρίου 1946 ἔγγραφον τῆς Ἐνοριακῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Μοιρῶν Καινουρίου, διορίζομέν σε προσωρινῶς καί μέχρι νεωτέρας ἡμῶν ἐντολῆς, ἐφημέριον ἐν τῇ χηρευούσῃ θέσει τοῦ Ἱεροῦ τούτου Ναοῦ τῆς ἐνορίας Μοιρῶν καί σοί παραγγέλομεν ὅπως ἐπιτελῇς μετά ζήλου καί ἀφοσιώσεως τά ἀνατεθέντα σοι ἱερά καθήκοντα.
Ἐν Χριστῷ εὐχέτης, † Ὁ Κρήτης Βασίλειος, Κοιν/σις: Ἐκκλ. Συμ. Μοιρῶν».
Επίσης υπάρχει στο Αρχείο της Ι. Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας το εξής έγγραφο: «ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΑΡΚΑΔΙΑΣ, ΑΡΙΘ. ΠΡΩΤ. 304, ΑΡΙΘ. ΔΙΕΚΠ. 130, Ἐν Μοίραις τῇ 5 Ν/βριου 1951. Πρός Τόν αἰδεσ. Γεώργιον Ἀρμουτάκην Ἱερέα. Ἐνταῦθα.
Μεταθέτομέν σε ἐκ τῆς ἐνορίας Μοιρῶν εἰς ἥν ἐφημέρευες μέχρι σήμερον προσωρινῶς εἰς τήν ἐνορίαν Ἀμπελούζου καί σοί παραγγέλλομεν ὅπως ἀναλάβῃς τά καθήκοντά σου ἐν τῇ νέᾳ ταύτη ἐνορίᾳ ἐπιτελῶν ταῦτα μετά ζήλου καί ἀφοσιώσεως.† Ὁ Κρήτης Εὐγένιος
ΚΟΙΝ/ΣΙΣ Ἐκκλησ. Συμβούλιον Ἀμπελούζου, Ἐκκλησ. Συμβούλιον Μοιρῶν, Δημόσιον Ταμεῖον Μεσαρᾶς, Κεντρικόν Τ.Α.Κ.Ε.».
Ασυμβίβαστος, Βενιζελικός μέχρι θανάτου, με δημοκρατικές ιδέες. Όλα αυτά τα πλήρωσε ακριβά. Συνεχείς οι μεταθέσεις και οι τιμωρίες προς «παραδειγματισμό» θα λέγαμε.
Ως δάσκαλος υπηρέτησε σε αρκετά μέρη όπως: Στύλος Αποκορώνου, Τυμπάκι, Γαλιά, Σκούρβουλα, Κρουσώνας, Πενταμόδι, Καμάρες, Ρουφάς, Χιλιομόδι, Μάκρες και Μοίρες. Αλλά και στις Μοίρες δεν στέργιωσε λόγω κοινωνικών φρονημάτων, με αποτέλεσμα να τον μεταθέσουν στο σχολείο του Βρέλη. Στις Μοίρες υπηρέτησε στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Μοιρών. Οι μαθητές του, σημερινοί ογδοντάχρονοι και πάνω, τον θυμούνται σαν ένα δάσκαλο με πολλά ενδιαφέροντα, αλλά και θεατρόφιλο. Επί των ημερών του, δόθηκαν πολλές παραστάσεις στο Δημοτικό Σχολείο των Μοιρών, το οποίο στεγαζόταν στο χώρο, όπου σήμερα στεγάζεται το Νηπιαγωγείο. Μάλιστα οι παλιότεροι θυμούνται, ότι το Δημοτικό Σχολείο, (όπου δίνονταν ιδιαίτερες θεατρικές παραστάσεις), είχε μια καταπληκτική σκηνή, την οποία είχαν φτιάξει οι Γερμανοί κατακτητές.
Ο π. Γεώργιος ήταν στόχος των Γερμανών κατακτητών κατά την περίοδο της Κατοχής. Διέφυγε από το να τον συλλάβουν και αυτό το απέδιδε ως θαύμα του Αη Γιώργη. Η μικρή του κόρη Ουρανία, μου περιέγραψε αυτή την εικόνα, όπως η ίδια θυμάται να την αφηγείται ο πατέρας της, ο παπά Γιώργης: «Τότε που οι Γερμανοί ήταν στις Μοίρες κατά την περίοδο της Κατοχής, μάθανε ότι ο παπά – Γιώργης κρυβόταν στον Λαλουμά μαζί με άλλους αντάρτες. Έψαχναν με μεγάλη προσοχή να τους εντοπίσουν. Ο παπάς κυνηγημένος, τρύπωσε τότε μαζί με το σκύλο του σε ένα βάτο στον ποταμό, για να μην τον δουν! Οι Γερμανοί τον είχαν ήδη περικυκλώσει στενά, αλλά δεν ήταν όμως σε θέση να τον δουν! Κράταγε την αναπνοή του ο παπάς, να μην ακουστεί. Κοντά ήταν η εκκλησία ο Άγ. Γεώργιος, και η χάρις του Αγίου, βοήθησε να μην τον ανακαλύψουν τελικά οι Γερμανοί! Μάλιστα, το αξιοπερίεργο ήταν, που το σκυλί του που είχε δίπλα του, λες και γνώριζε τι πρέπει να κάνει, δεν γάβγισε καθόλου, και δεν πρόδωσε τον αφέντη του! Οι Γερμανοί έφυγαν τελικά άπραγοι, χωρίς να τον ανακαλύψουν! Αυτό θεωρήθηκε αργότερα καθαρό θαύμα του Αη Γιώργη! Επίσης, από τους Γερμανούς τον γλύτωσε μία άλλη φορά ο συμβολαιογράφος των Μοιρών, Τζεϊράνης!».
Αναφέρει ο Γεώργιος Χουστουλάκης ερευνητής: «…Ο παπάς Αρμούτης ήταν πολύ ενεργητικός άνθρωπος. Έδρασε στις Μοίρες την εποχή που η ομάδα του Πετρακογιώργη πολεμούσε παλικαρίσια στην αντίσταση, με τις διάφορες ομάδες του. Και ενώ κάποιοι, ευτυχώς ελάχιστοι, έτρεξαν πρόθυμοι να συνεργαστούν με τους Γερμανούς για προσωπικό όφελος, με το να καταδίδουν πατριώτες που δεν τους έδιναν ανταλλάγματα, πολλοί άλλοι ωστόσο πολεμούσαν στον αγώνα, κάθε ένας με τον δικό του τρόπο! Άλλοι πατριώτες στην Κατοχή δρούσαν σαν αντάρτες πόλεων, και άλλοι σαν αντάρτες στο βουνό. Στην Κατοχή, ο Πετρακογιώργης, μεγάλη μορφή, έξυπνα φερόμενος, είχε καταφέρει να οργανώσει όλα τα χωριά, και να κάνει διάφορες ομάδες, άλλες για αντίσταση στο βουνό, και άλλες δύο ή τριών ή και περισσοτέρων έμπιστων ατόμων, για ανεφοδιασμό στους αντάρτες, κυρίως σε τρόφιμα και ρουχισμό. Στην ομάδα της Γαλιάς ήταν ο Καπαϊδόνης, ο Νικολακογιάννης, ο παπά – Γιώργης, προτού γίνει ιερέας, ελεύθερος ακόμα, ο γνωστός μας Λευτέρης ο Γαλιανός, γιος του παπά – Γιάννη και ακόμα ο Κωστής του Παπαδοηράκλη. Ήταν επίσης και ο Καργάκης Μιχάλης που τον σκότωσαν πάνω στο καθήκον του ενώ πήγαινε τρόφιμα στους αντάρτες. Στις Μοίρες στην ομάδα είχαμε τον παπά Αρμούτη και τον φίλο του, τον Ηλία Αλεξανδράκη, τον Αντώνη Αστρινάκη σαν αντάρτες πόλεως, προσέφεραν διάφορες υπηρεσίες στην πόλη για την εξυπηρέτηση των ανταρτών. Αυτοί όλοι συγκέντρωναν ρουχισμό κι από τρόφιμα όσπρια, κουκιά, φασόλια, πατάτες, αβγά, ψωμί, παξιμάδι και βρίσκανε τρόπους, και τα έστελναν στο βουνό, στα σημεία όπου πήγαιναν τη νύχτα οι αντάρτες και τα έπαιρναν. Τα περισσότερα κυρίως ήταν δικά τους προϊόντα και άλλα από δωρεές από συγχωριανούς τους…».
Επίσης, αναφέρει ο Γεώργιος Χουστουλάκης ερευνητής: «Στην Μοιριανή ομάδα ήταν επίσης και ο Κωστής Μαρκάκης, κτηνίατρος από τη Γαλιά, που ήταν και αξιωματικός στον στρατό. Χάρις στον Κωστή Μαρκάκη σώθηκαν πολλά άλογα και μουλάρια της ευρύτερης περιοχής στην Κατοχή. Ο παπά – Αρμούτης είχε την αρμοδιότητα εκτός από το να τροφοδοτεί τους αντάρτες με τρόφιμα και ρουχισμό, να επισκευάζει και τα άρβυλά τους, μια και είχε αδέρφια τσαγκάρηδες. Αυτή του τη δραστηριότητα, κατά τη διάρκεια του πολέμου να κάνει τα πάντα, σύντομα την πληροφορήθηκαν οι Γερμανοί, αφού είχαν πληροφορίες από τους καταδότες. Ήταν τελικά κι αυτός, λένε, μέσα στη λίστα με τους άλλους 9, που σκότωσαν οι Γερμανοί για αντίποινα στις Μοίρες. Στη λίστα, λένε, εκτός από τους 9, ήταν και ο παπά – Αρμούτης, καθώς και ο Ηλίας Αλεξανδράκης και ο Κωστής Μαρκάκης ο κτηνίατρος. Ο Ηλίας Αλεξανδράκης, κυρατζής τότε στο επάγγελμα (έκανε μεταφορές με τα μουλάρια και το κάρο του) πληροφορήθηκε ωστόσο έγκαιρα το γεγονός, πως είναι και αυτοί στη λίστα, και πήγε και βρήκε στο σπίτι του τον Κωστή Μαρκάκη, που ήταν εκεί παρέα και ο παπά – Αρμούτης και τους είπε: -Ελάτε μωρέ Κωστή και συ παπά – Αρμούτη να φύγουμε, γιατί έμαθα πως θα μας εκτελέσουνε και τους τρείς οι Γερμανοί! Πράγματι, το συζήτησαν μεταξύ τους και αποφασίσανε να ανέβουνε και αυτοί στο βουνό! Έτσι και έγινε, και έφυγαν μακριά, προς τα βουνά του Ψηλορείτη. Πήγαν και οι τρείς και έκαναν αντάρτικο στα μέρη του Ψηλορείτη, από τη Γέργερη, Καλοχωραφίτη – Βορίζα – Ζαρό – Βροντήσι. Εκεί ήταν τα λημέρια του Πετρακογιώργη (Η δε ομάδα του Μπαντουβά ήταν στα λημέρια προς Χάρακα). Γύρισαν στις Μοίρες μονάχα όταν έφυγαν οι Γερμανοί. Στην Κατοχή, επίσης ο παπά – Αρμούτης μπήκε στη μέση και κατάφερε και έσωσε τον Τζεϊράνη τον συμβολαιογράφο από τουφεκισμό από τους Γερμανούς…».
Συνεχίζει όμως η κόρη του Ουρανία με μεγάλη προθυμία και υπερηφάνεια να μιλάει για τον Ιερέα των φτωχών και των καταπιεσμένων, όπως τον αποκαλεί η ίδια, τον πατέρα της, τον παπά – Γιώργη: «Τον θυμάμαι να πηγαίνει καθημερινά με τα πόδια από τις Μοίρες στο σχολείο του Βρέλη. Όταν έβρεχε κρατούσε την ομπρέλα του, πάντα με τα πόδια. Ακούραστος, άνθρωπος της προσφοράς, αλλά και του μέτρου. Αυτό σαν δάσκαλος. Σαν Ιερέας ενώ τον θυμάμαι να υπηρετεί στις Καμάρες μετά το «Χριστός Ανέστη» καβάλα στο άλογο, πήγαινε να το πει και σε κάποιο άλλο χωριό που δεν είχε Ιερέα. Ήθελε να κάνει τους πιστούς να χαίρονται. Πολλές φορές έρχονταν οι λεχώνες για να τις σαραντίσει και του έδειχναν απεριόριστη εμπιστοσύνη για να εξομολογηθούν. Έκανε δεήσεις σε τάφους ηρώων και πολλές φορές σε λιτανείες, λόγω ανομβρίας, η προσευχή του έφερνε αποτέλεσμα. Δεν άφησε φτωχό για φτωχό και κατατρεγμένο που να μην τον βοήθησε, κυρίως χήρες με παιδιά που είχαν χάσει τους άνδρες τους στους πολέμους. Έτσι, όπως είχε την οικογένειά του, είχε και όλους τους ενορίτες του και πολλές φορές και ακόμα καλύτερα! Δεν ήταν λίγες οι φορές, που έπαιρνε κρυφά ρούχα από τη ντουλάπα του, και για να μη βλέπουν τα παιδιά, τα έκρυβε στο ράσο του και τα έδινε σε όποιον έκρινε ότι τα είχε ανάγκη! Δεν ήθελε κανείς να δυστυχεί, ήθελε όλοι να χαίρονται τη ζωή και αυτός ήταν εκείνος που έδινε στον κάθε αδύναμο ένα τόνο ομορφιάς, με την αγάπη του και το ενδιαφέρον του. Σαν πατέρας εξομολογητής έδινε τις καλύτερες συμβουλές και όχι με λόγια, αλλά συμμετείχε στο πρόβλημα και με έργα και πράξεις! Τον Σημαντήρη, αλλά και τον Παρθένιο, δύο πρόσωπα που συνέδεσαν το όνομά τους με τον Αη-Γιώργη των Μοιρών και υπηρέτησαν με αγάπη τον Ι. Ναό, τους είχε σαν παιδιά του. Δεν τα ξεχώριζε, τα έπαιρνε στο σπίτι του για φαγητό, τα πρόσεχε και τα συμβούλευε. Με έπαιρνε μικρό κοριτσάκι και σφουγγαρίζαμε μαζί την εκκλησία. Ήθελε αξιοκρατία και προτίμησε για τα παιδιά του να μάθουν τέχνη και όχι να διοριστούν στο δημόσιο. Η πόρτα του σπιτιού μας ήταν για όλους ανοικτή και για ύπνο και για φαγητό. Ο πατέρας μου έχτισε το Σχολείο στο Ρουφά, επίσης φρόντισε να γίνει το νεκροταφείο στα Σκούρβουλα, αφού μέχρι τότε τους έθαβαν γύρω από την εκκλησία. Μεγάλη επίσης ήταν η προσφορά του πατέρα στις Μάκρες, όπου βοήθησε στην κατασκευή του Σχολείου και ενός χώρου για να μείνει ο δάσκαλος. Ακόμα διαμόρφωσε ένα μεγάλο χώρο σε κήπο, όπου φυτεύτηκαν δέντρα και λουλούδια. Όταν μεταφέρθηκε η Επισκοπή από τους Αγίους Δέκα στις Μοίρες, ανάμεσα στους πολλούς εθελοντές, ήταν και ο παπά – Γιώργης που πήγαινε στα γύρω χωριά και ζητούσε βοήθεια προκειμένου να χτισθεί η νέα Μητρόπολη. Η Μητρόπολη που χτίστηκε τότε, στις Μοίρες, ήταν πολύ μικρή και δεν χώραγε τους φιλοξενούμενους από την Αθήνα. Για αυτό, με προσωπικά του έξοδα ο παπά – Αρμούτης, νοίκιαζε δύο δωμάτια και εξυπηρετούσε τους ξένους φιλοξενούμενούς του, αλλά και επισκέπτες της Μητρόπολης. Αργότερα διέθετε δύο δωμάτια και στο σπίτι του σαν ξενώνες, και φιλοξενούσε και εκεί τους καλεσμένους της Ενορίας ή συναδέλφους του ή Επιθεωρητές, κ.λ.π.. Στο σπίτι του, επίσης, πάντα υπήρχε ακόμα ένα αδειανό δωμάτιο, όπου εκεί τοποθέτησε ένα σχολικό πίνακα, όπου καλούσε τα παιδιά του Δημοτικού και τους έκανε δωρεάν μαθήματα, για να καλύψουν τα κενά των μαθησιακών τους γνώσεων. Γνώριζε επίσης και πολύ καλό μαντολίνο και έκανε επίσης μαθήματα μουσικής δωρεάν στους μαθητές του, αλλά παράλληλα τα συνόδευε με το μαντολίνο του και στους ύμνους που έψαλαν στο μάθημα της ωδικής! Ποτέ δεν εκτίμησε τα υλικά αγαθά, τον πλούτο και οι συντάξεις που πήρε ήταν μειωμένες. Από τις εξαντλητικές νηστείες, είχε πρόβλημα με το στομάχι του. Ταλαιπωρήθηκε αρκετά με το θέμα της υγείας του και πέθανε το 1964». «Η Μητρόπολη τον είχε αποθηκάριο και υπεύθυνο για να μοιράζονται στους φτωχούς τα τρόφιμα ή είδη ένδυσης, τα οποία συγκέντρωνε από δωρεές, από εράνους, αλλά και από την Αμερικάνικη βοήθεια, η οποία έστελνε τακτικά, έστελνε σε ειδικά σακιά. Όπου πήγαινε, έκανε σπουδαίο χριστιανικό έργο, βοήθαγε να γίνουν εκκλησίες και σχολεία. Το χριστιανικό του έργο, το έκανε πάντα χωρίς να παίρνει ποτέ χρήματα! Βάφτιζε και πάντρευε δωρεάν! Αξιοπρεπής, καλός και γνήσιος χριστιανός, και έτσι πέρασε όλη τη ζωή του κάνοντας χριστιανικές πράξεις, και τηρούσε πιστά το λόγο του Θεού. Ήταν «ο εγγράμματος της εποχής» εκείνης, τη μόρφωσή του την είχαν λίγοι, γι΄ αυτό όπου χρειαζόταν η «γραμματοσύνη του», πήγαινε και βοήθαγε. Όταν παράδειγμα, κάποιος ήθελε να κάνει τα χαρτιά του για σύνταξη, ή να πάρει κάποιο επίδομα κ.λ.π., εκείνος ήξερε τους νόμους και τα κατατόπια, και πρόθυμα κατατόπιζε τον ενδιαφερόμενο».
Παπά – Γιώργης Αρμουτάκης! Ένας αθόρυβος, ακούραστος Ιερέας! Άνθρωπος της προσφοράς, αγωνιστής! Πάντοτε στο πλευρό των φτωχών και των καταπιεσμένων, αποκούμπι και φάρος σε δύσκολους καιρούς!
Ακολουθεί ως επίλογος των ανωτέρω, ένα επίπλέον στοιχείο για τον π. Γεώργιο Αρμουτάκη το οποίο παραθέτουμε εδώ (διατηρείται η ορθογραφία του κειμένου): «Εν τω Επαρχιακω Δικαστηριω Λαρνακος. ΕΝΟΡΚΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ. Εγω ο Ηρακλης Κωνσταντινιδης εκ τουχωριου λειβαδιων της Επαρχιας Λαρνακος της Νησου Κυπρου ενορκως δηλω τα εξης. 1. Υπηρετησα ως στρατιωτης του Κυπριακου Συνταγματος υπ΄ αριθμον 3799 απο 31ης Ιουλιου, 1940 εως της 24ης Νοεμβριου, 1945 εις τον 6ον Λοχον. 2. Πολλοι στρατιωται του Κυπριακου Συνταγματος την 1ην Ιουλιου, 1941 εις τα Σφακια της Νησου Κρητης και μετα 30 ημερας περιπου πολλοι εκ των αιχμαλωτισθεντων καθως και εγω εδραπετευσαμεν εκ του Στρατοπεδου συγκεντρωσεως και ηλθον εγω και αλλοι Κυπριοι Στρατιωται αιχμαλωτοι εις τας μοιρες Καινουριου Ηρακλειου Κρητης και εγνωρισθημεν με τον ιερεα και διδασκαλον Γεωργιον Αρμουτακην απο τες Μοιρες. 4. Ο ιερευς ουτος Γεωργιος Αρμουτακης συνετηρη εμε και τους στρατιωτας Ηροδοτον Νο 2950 Ανδρεαν Νο 4029 και τον Αβρααμ Νο 4940 εκ Κυπρου και πολλους Αγγλους Στρατιωτας επι 2 ετη ητοι απο τον Αυγουστον του 1941 μεχρι τον Οκτωβριον του 1943. Η συντηρησις αυτη εγενετο εις τα χωρια Σκουβουλαν και Αλμα και εις διαφορα σπηλαια. 5. Ανευ της συντηρησεως αυτου θα υποχρεουμεθα να παραδοθωμεν εις τον Γερμανικον Στρατον. Εν Λαρνακι τη 8/12/1945 ο ομνυων Ηρακλης Κωνσταντινιδης».
Επίσης παραθέτουμε την αναφορά του π. Γεωργίου Αρμουτάκη προς την Α. Μακαριότητα τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Θεόκλητο που δείχνει την αντιστασιακή δράση της οικογένειας του εν λόγω Πρεσβυτέρου (διατηρείται η ορθογραφία του κειμένου): «ΑΝΑΦΟΡΑ Γεωργίου Κων/νου Ἀρμουτάκη Ἱερέως συνταξιούχου ὑπ᾽ ἀριθ. 5195 κατοίκου τῆς Κωμοπόλεως Μοιρῶν Καινουργίου τῆς Ἱερᾶς Ἐπισκοπῆς Ἀρκαδίας. Πρός Τήν Α. Μακαριότητα Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Θεόκλητον. Ἀθήνας Διά τῆς Ἱερᾶς Ἐπισκοπῆς Ἀρκαδίας. Μακαριώτατε, Τυγχάνω πατήρ 7 ζώντων τέκνων 3 ἀρρένων καί 4 θηλέων ἐξ ὧν ἡ πρό τελευταία κόρη μου πρόκειται νά ἔλθη εἰς γάμον ἐντός τοῦ τρέχοντος μηνός δι᾽ ἥν αἰτίαν ἐζήτησα δάνειον 20.000 δραχμῶν πρός ἐπέκτασιν τῆς κατοικίας μου πρός στέγασιν τῆς ἐν λόγω κόρης μου καί ἐμοῦ ὡς τό συνημμένον ἔγγραφον, … (Ένα παιδί του π. Γεωργίου είχε ένα πρόβλημα) … Αἰτία τῆς παθήσεως του ταύτης ὑπῆρξε ἡ σύλληψις του ὡς ὁμοίρου πρός ἐκτέλεσιν ὁμοῦ μετά τοῦ ἑτέρου υἱοῦ μου …. καί ἑτέρων πολιτῶν Ἑλλήνων τῶν Γερμανικῶν Ἀρχῶν ἐνεργούντων ἀντίποινα ἐπί Ἑλλήνων πολιτῶν ἐξ ἀφορμῆς φόνου Ἀστυνομικοῦ Σταθ/χου Ζαροῦ Γερμανόφιλου φονευθέντος ὑπό τοῦ … κατοίκου Ζαροῦ. Ὑπηρετῶν ὡς διμ/λος καί μεμυημένος εἰς τόν Ἐθνικόν Ἀγῶνα τῆς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως καί ἰδίως ὑπό τῆς Ἀρχηγίας Πετρακογιώργη, Ἐμμ. Παντουβᾶ καί Ἀντωνίου Γρηγοράκη ἀπελύθην τῆς ὑπηρεσίας ἐπανελθών ἐν τῆ ὑπηρεσία κατόπιν τῆς ὑπ᾽ ἀριθ. 14 πράξεως τῆς Κυβερνήσεως Νικολάου Πλαστῆρα. Μετά τήν ἀπελευθέρωσιν τῆς Γερμανικῆς κατοχῆς ἐτοποθετήθην Ἐφημέριος τῆς Κωμοπόλεως Μοιρῶν καί ἐτοποθετήθην ὡς Διευθυντής τοῦ Τριταξίου Δημοτικοῦ Σχολείου τῆς αὐτῆς Κωμοπόλεως τήν 10-1-1946. Ἀναλαβών τήν Διεύθυνσιν τῆς ἐπιθεωρήσεως τῆς ἐκπαιδευτικῆς περιφερείας Γόρτυνος ὁ … κρυπτοκαταδότης Ἑλλήνων πολιτῶν δι᾽ ἀναφορῶν του πρός τό Ὑπουργεῖον τήν ἐζήτησεν τήν ἐκ τοῦ Δημοτικοῦ σχολείου Μοιρῶν μετάθεσιν μου διότι ὡς ἔλεγεν ἐν ταῖς ἀναφοραῖς του κακῶς εἶχον τοποθετηθῆ διότι ἡ συντακτική πράξις ἔλεγε ἐπαναφέρονται καί ἀποκαθίστανται οἱ ὅπως δήποτε ἐκδιωχθέντες φονευθέντες εἰς ἅς θέσεις εἶχον ἀπομακρινθῆ καί οὕτω μετετέθην ἐκ Μοιρῶν ἠναγκάσθη τήν παραίτησιν ἀπό τήν θέσιν τοῦ διμ/λου προτιμήσας τήν θέσιν τοῦ ἐφημερίου. Κατά τό 1951 καί διότι ἠσθένησα βαρέως παρέμεινα ἐπί δύο ἔτη ἐν ἀναρρωτική ἀδεία ἐξεδιώχθη ἐκ τῆς ἐνορίας μου μετατεθείς εἰς τινα μικρόν χωρίον Ἀμπελούζου ἐκδιωχθείς ἐκ τῆς ἐνορίας μέ τόν πλέον σκαιών καί τρόπον βάναυσον αἰσχυνόμενος νά ἐκθέσω ἐν λεπτομερεία τήν κατάστασιν ἠναγκάσθην νά ὑποβάλω παραίτησιν τῶν Ἱερατικῶν μου καθηκόντων τῆς ὑγείας μου κλονισθείσης λόγω τῶν σκληρῶν μέτρων ἅτινα ἐλήφθησαν ἐναντίον μου. Συνταξιοδοτηθείς ὡς διμ/λος ἔλαβον σύνταξιν 2.675 μηνιαίως μέρισμα ἐκ Ταμείου Πολ. Ὑπαλλήλων δραχ. 1141,20 μηνιαίως καί ἔφ ἅπαξ δραχ. 108 χιλιάδας λαμβάνων δέ μετά τήν ψήφισιν τοῦ Νέου Κώδικος δραχ. 1313 ἐπί τοῦ παρόντος 249 δραχ. μέρισμα ἀπό δέ τό Ταμεῖον Προνοίας δραχ. 2.200 ἔναντι τῶν 108 χιλιάδων καί τοῦτο λέγει διά λόγους δικαιοσύνης καί ἀδελφικῆς ἀλληλεγγύης διότι ὡς λέγει τό ἔγγραφον ὑπ᾽ ἀριθ. 10 Νόμους τούς ἐμποδίζει καταταχθείς μεταξύ τῶν προνοιπλήκτων. Μακαριώτατε, Πῶς εἶναι δυνατόν νά ζήσω τοιαύτην πολυμελεστάτην οἰκογένειαν μέ τοιαύτην οἰκονομικήν καταστροφήν καί ἀκτήμων καί κατόπιν 50 ἐτῶν Ἱερατικῆς ὑπηρεσίας καί 33 ἐτῶν διμ/κῆς διά τίνων μέσων θά προστατεύσω τόν … υἱόν μου … Ταπεινά ταπεινά παρακαλῶ τήν Ὑμετέραν Μακαριότητα ὅπως ἐνεργήσητε δεόντος καί μοί χορηγηθῆ τό ἐκ τοῦ Τ.Α.Κ.Ε. αἰτηθέν δάνειον…δαπάναις ἤ τοῦ κράτους ἤ τοῦ Τ.Α.Κ.Ε. Μακαριώτατε, Δέν ζητῶ δάφναις δέν ζητῶ ἠθικαίς ἀμοιβές ζητῶ κυρίως τήν προστασίαν τοῦ ἀσθενοῦντος υἱοῦ μου καί τό δάνειον δι᾽ οὗς λόγους ἀναφέρω. Μέ τήν πίστιν πῶς θά τύχω τῆς ἀμερίστου προστασίας Σας. Διατελῶ μετά βαθυτάτου Σεβασμοῦ Παπά Γεώργιος Ἀρμουτάκης, Ἐν Μοίραις τῇ 19/1/1960».
