Ιερά Μητρόπολις Γορτύνης και Αρκαδίας
Πρόλογος
Χωρίς τόν θεηγόρο καί μακάριο Παῦλο, ὁ Χριστιανισμός θά εἶχε μείνει ἕνα ἀμετακίνητο βαρύ ἀπολίθωμα τοῦ παρελθόντος, βουλιαγμένο στην ἐποχή του, σάν ἐκείνων τῶν συστημάτων πού ἐπιμένουν νά μένουν στην ἄχαρη ἐπανάληψη, κατοχυρωμένη μόνο ἀπό τό μικρόκοσμο τῆς ἐξακριβομένης νεφελώδους ἀνάπαυσής τους, ἐνάρετης ἤ μή.
Οἱ ὁμάδες οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν τά ἀνωτέρω συστήματα ἀδυνατοῦν νά δοῦν τίς σύχρονες τρομερές ὑπαρξιακές ρωγμές, τό ξηραμένο χωράφι τῶν στεναζόντων ψυχῶν, τήν ἀνάγκη ὕδρευσης καί σπορᾶς του. Φωνάζουν οἱ ψυχές αὐτές ἐναγώνια κάτωθεν τοῦ φάσματος ὅλου τοῦ στερεώματος τῆς οἰκουμένης, ἀλλά καί πρός τό Πανάγαθο Θεό. Αὐτό κι᾿ ἄν δέν εἶναι κρίση κρίνουσα. Γίνεται ὅμως καί κρίση ἀφυπνίζουσα, ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δέν ὑπολογίζουν τό ξεπερασμένο τῶν κακιῶν τῆς ἀσφάλειας τῶν μικρόκοσμων.
Ἀντίθετα μέ ὁμάδες, ὁ Ἁπ. Παῦλος, ζήτησε ὄχι τήν στεῖρα ἀνάπαυση τῆς κατοχύρωσης, μά τήν ἔξοδο τῆς ἀναζήτησης, μιά συνεχῆς εὐαγγελική δίψα του, πού δέν σταμάτησε ποτέ καί τόν ἔκαμε νά θέσει ἑαυτόν κάτω ἀπό τούς πόνους τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἐξ αὐτοῦ θεραπεία τους.
Τοποθέτησε ἀποφασιστικά, μέ πίστη καί ζῆλο, στήν πρώτη Ἀποστολική Κοινότητα, στήν ἐποχή του, τό ζήτημα: Ὅσο φανταζόμαστε μέχρι τό δικό μας σύνορο ἤ ὅσο θέλει ὁ ἀπερίγραπτος σέ ἀγάπη Θεός; Ὁμάδες μέ ταμπέλες ἤ Ἐκκλησία τοῦ Ἐσταυρωμένου γιά τή σωτηρία τοῦ κόσμου; Καί μέ τή Χάρη τοῦ Κυρίου, ξέφυγε ἀπό τόν ἐγκλωβισμό τῶν ἀλληλοσυγκρουόμενων παρατάξεων καί πέρασε στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, στά ἔθνη γιά τοῦτο καί ὀνομάστηκε ὡς ὁ Μέγας Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν.
Ἡ Κρήτη εἶναι ἕνα ἀπό τά μέρη τῆς εὐλογητῆς διέλευσής του, ἕνας ἀπό τούς τόπους πού ἄφησε ἀνεξίτηλα ἐκ τῆς διδασκαλίας του, ἐκ τῶν θαυμάτων του καί τίς Ἀποστολικές παραγγελίες του.
Συγκινούμαστε κάθε φορά πού ἀκουμποῦμε τά ἴχνη ἀπό τό ἅγιο πέρασμά του. Γεμίζουν τήν ψυχή ὅλων μας μέ καρτερικότητα νά διακαρατήσουμε ὅσα φύτεψε ἐδῶ, ἀλλά περιέργως, ὅταν προσκυνοῦμε τά σημεῖα τῆς διέλευσής του, τή Γόρτυνα, τούς Καλούς Λιμένες, τόν Ἅγιο Ἰωάννη τῆς Φαιστοῦ κ.λ.π. δημιουργεῖται μέσα μας, σέ σχέση βέβαια μέ τήν δική μας ἐποχή, τό ἴδιο ἐρώτημα πρό τῆς ἐπιλογῆς τοῦ Παύλου.
Γνώριζε τήν ἀπάτη τῶν μύθων τοῦ ἀρχαίου κόσμου, τή φιλοσοφία τῶν τρανῶν ὅταν ἀντίκρισε τό τραχύ τοῦ τόπου μας, τήν ἀνελωμή πού θά φέρει. Θά διερωτήθηκε γιά τό ἠμέρεμά του. Ὅταν ὅμως ὡς δέσμιος Ἰησοῦ Χριστοῦ σήκωσε τούς ὀφθαλμούς του καί ἀντίκρισε τό εὔφορο τοῦ κάμπου, διέγνωσε τό ὑποκρυπτόμενο φιλότιμο καί τή δυναμική τῶν Κρητῶν, τά ὕψωσε στό Θεό καί κατόπιν χάραξε μέ τήν ἐξ ἀποκαλύψεως πίστη τοῦ Χριστοῦ, τό πρῶτο μπόλιασμα πάνω στούς πυκνούς κλάδους, στίς λεπτόφλουδες καί μή πάλλουσες καρδιές καί ὑπάρξεις, γιά νά τά παραδώσει ὡς συνέχεια, λευκά καί καθαρά, μέ τήν ὑγιαίνουσα πίστη, «τῇ ὑγιαινούσῃ διδασκαλία» (Τίτ. 2, 1), στό γνήσιο τέκνο του, τόν Ἅγ. Ἀπόστολο Τίτο. Μέχρι σήμερα οἱ κλάδοι αὐτοί κοντυλοσέρνουν φύλλωμα γιά νά σκιάζεται εὐπρεπῶς ἡ Ἐκκλησία Κρήτης, ἡ ἠγαπημένη θυγατέρα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου.
Ἡ παροῦσα ἀφιέρωση, ἀποτελεῖ ἕνα ἀπό τά ἐλάχιστα καί ἀνάξια λόγου δείγματα ἄπειρης τιμῆς, βαθυτάτου σεβασμοῦ καί ἀγάπης πρός τόν θεοφάντορα Παῦλο. Ἡ περιοχή μας θά ἔχει πάντοτε ὡς περιουσία ἀνεκτίμητη τό πέρασμά του καί θά πρέπει νά τόν τιμήσει ἀκόμα περισσότερο γιατί ὅσο περνοῦν οἱ καιροί διαπιστώνουμε τί θά εἶχε γίνει ἡ Κρήτη, ἄν ἡ Θεία Πρόνοια δέν τόν ἔφερνε σ᾿ αὐτήν.
Ἀντηχοῦν στά Ἀστερούσια Ὄρη, στό κάμπο, στά Χωριά, στίς Πόλεις, στίς ἐρημιές καί στά κέντρα τῆς Ἐπαρχίας μας οἱ λόγοι τοῦ πανσεβάσμιου Παύλου πρός τόν Τίτο καί ἀπ᾿ αὐτούς, γιά τήν ἐποχή μας, ἀναφέρουμε τό: «Σύ δέ λάλει ἅ πρέπει» (Τίτ. 2, 1).
Παῦλος καί Τίτος εἶναι τό ἀτέλειωτο διπλόσκολο τῆς εὐσεβοῦς Μεσαρᾶς, πού πρέπει νά συνεχίζει νά ὑπάρχει κατά τό λόγιο τοῦ Παύλου: «καλῶν ἔργων προῒστασθαι οἱ πεπιστευκότες θεῷ· ταῦτά ἐστιν καλά καί ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις» (Τίτ. 3, 8).
† Ὁ Γορτύνης καί Ἀρκαδίας Μακάριος
