Πασχαλινό Μήνυμα 2010

† Μ Α Κ Α Ρ Ι Ο Σ
ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΡΚΑΔΙΑΣ

Πρός
Τόν Ἱερό Κλῆρο, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες καί τόν εὐσεβῆ Λαό τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γορτύνης καί Ἀρκαδίας
Ἐγκύκλιος Ἁγίου Πάσχα 2010

Ἀγαπητοί μου,

Ἀνάσταση Χριστοῦ, ἡ γνώριμη ἀκατάλυτη διάρκειά μας μέσα στήν πανακήρατη Ὀρθόδοξη πίστη. Ὁ ἑορτασμός τῆς εὐφροσύνης ἀπό τή ροή της, πού δέν μένει σταθμευμένη στό ἀδιέξοδο τῆς λύπης, οὔτε στό θλιβερό ἐξαναγκασμό, ἀλλ᾽ οὔτε στόν κατ᾽ ἐπέκταση φόβο, σάν τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ μετά τήν λύπη τοῦ Σταυροῦ «…διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων…». (Ἰωάν. 20, 19)

Ἀκριβῶς ἐκείνη τήν στιγμή τοῦ σκοτασμοῦ των ἐκ τοῦ φόβου, ἕνεκα τῶν γεγονότων περί τῶν ὁποίων ἀφηγοῦνται πολύ γλαφυρά οἱ Ἅγιοι Εὐαγγελιστές, ἰδού ἦλθε ὁ Ἀναστημένος Κύριος καί στάθηκε «…εἰς τό μέσον…». (Ἰωάν. 20, 19) Ἦλθε τήν στιγμή τοῦ τρόμου καί τῆς ἐμπερίστατης κατάστασής των.

Ἄν καί «…ἐχάρησαν οἱ μαθηταί ἰδόντες τόν Κύριον…» (Ἰωάν. 20, 20) ὁ δισταγμός τους παρατείνεται «Καί μεθ᾽ ἡμέρας ὀκτώ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταί…». (Ἰωάν. 20, 26) Πράγματι δέ ὕστερα ἀπό τό πέρασμα ὀκτώ ἡμερῶν, πάλι ἦσαν μέσα καί μαζεμένοι οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ. Οἱ ἐσωτερικές μεταπτώσεις τους συνεχίζονται καί ὁ Ἰησοῦς πάλι «…ἐφανέρωσεν ἑαυτόν τοῖς μαθηταῖς ἐπί τῆς θαλάσσης τῆς Τιβεριάδος…». (Ἰωάν. 21, 1)

Μετά ὅμως τίς ζωοποιές ἐμφανίσεις τοῦ Ἀναστημένου Κυρίου, τά πολλά σημεῑα τά ὁποία «…ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ…» (Ἰωάν. 20, 30), τήν μετά τήν Ἀνάσταση ἐμφύσηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σ᾽ αὐτούς καί τήν καιόμενη καρδιά τους (Λουκ. 24, 32) ἀπό τήν ἐνίσχυση καί παρουσία τοῦ Κυρίου, πού ἄνοιξε τά μάτια τους δέν δραπέτευσαν,  δέν ἔμειναν στό τόπο τοῦ δισταγμοῦ ὅπου ἦσαν συνηγμένοι ἤ στούς καιρούς τῶν διωγμῶν καί τῶν διαιρέσεων πού ἀκολούθησαν. Ἀντίθετα «…ἐξελθόντες ἐκήρυξαν πανταχοῦ, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος…». (Μάρκ. 16, 20)

Δέν ἀνέκοψαν τήν πορεία τους πρός τό Πάσχα τῆς Ἐκκλησίας, τήν ἀδιάκοπη αὐτή διέλευση, ἡ ὁποία στό βάθος της καί στό διάβα τῶν αἰώνων μᾶς φανερώνει ξεκάθαρα ὅτι ἡ ἱστορία ὡς καταγραφή τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων, εἶναι τελικά ἕνας ὄγκος μίας χαρτίνης βασιλείας, δισταγμῶν ἤ ἡρωϊσμῶν, συνήθως ὅμως κατασκευασμένος ἀπό τούς λίθους τοῦ ὑποκειμενισμοῦ καί θρεμένος ἀπό τόν ἄρτο τοῦ παροδικοῦ τούτου κόσμου.

Ἡ πορεία τῆς Ἐκκλησίας εἶναι αἰώνιο Πάσχα, εἶναι ἡ ἀτελεύτητη ζωή ἀπό τήν κλάση τοῦ Ἄρτου. Ἡ πορεία τῆς διέλευσης τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἔξω ἀπό τήν διάσταση τῶν περίεργων καιρῶν μας πού δέν αἰσθάνονται τήν ὀδύνη τῆς ἀπουσίας τῆς χάρης τοῦ Κυρίου. Ἔτσι σάρωσαν τά πάντα ἐγκαθιστώντας τό μοντέλο τῆς φοβικῆς καί ἰδιοτελοῦς ἀθυσίαστης ζωῆς.

Καί μεῖς σήμερα χριστιανοί μου, καλούμαστε νά ζήσουμε τό διαχρονικό Πάσχα. Tή δική μας διέλευση ἀπό τόν κόσμο τοῦτο, χωρίς νά πνιγόμαστε στόν περιορισμό κανενός τόπου ἤ τρόπου ἤ τῆς ὅποιας ἐγκόσμιας κατοχύρωσης, μέ μόνο τόν ὑπολογισμό τῆς ἀνανέωσης ἀνεπίκαιρων πραγμάτων, χωρίς νόημα, μοιάζοντες ὡς ἀναζητητές μόνο τῆς χαρτίνης κοσμικῆς βασιλείας. Ἐλᾶτε νά γευθοῦμε τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί«ἐκτυπώτερον μετασχεῖν ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς Βασιλείας Αὐτοῦ».

Μή μεταβάλλουμε τόν ἅγιο τόπο τῆς σύναξής μας, τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ σέ φοβικό πεδίο τό ὁποῖο ἀπομακρύνει καί μήν ἀνταλλάσουμε τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μέ ὅλα τά κέρδη, τίς κρίσεις ἤ καί τά ὑποσχόμενα τοῦ κόσμου τούτου.

Ἡ Ἀνάσταση εἶναι πάντα γιά κείνους πού ξέρουν νά δίνουν τή θέση τῆς πικρολύπης στήν ἔξοδο τῆς εὐφροσύνης. Εἶναι ἐν τέλει γιά κείνους πού ἀγαποῦν καί ὑπομένουν, πού συγχωροῦν καί αἰσθάνονται.

Ἔτσι νά προσπαθοῦμε νά ζοῦμε πάντοτε: Μέ τήν ἀδιάκοπη ἔξοδο στό Πάσχα τῆς Ἐκκλησίας, τό μεγαλύτερο θησαυρό της, τόν Κύριό της καί τήν κοινωνία μαζί Του.

Ἀπ᾽ αὐτή τήν κοινωνία μέ τόν Κύριο θά ἀποκτήσουμε τήν ἀρετή «…ἐν δέ τῇ ἀρετῇ τήν γνῶσιν ἐν δέ τῇ γνώσει τήν ἐγκράτειαν, ἐν δέ τῇ ἐγκρατείᾳ τήν ὑπομονήν, ἐν δέ τῇ ὑπομονῇ τήν εὐσέβειαν, ἐν δέ τῇ εὐσεβείᾳ τήν φιλαδελφίαν, ἐν δέ τῇ φιλαφελφίᾳ τήν ἀγάπην». (Πέτρ. Β΄ α΄ 4-7)

Χριστός Ἀνέστη!
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Γορτύνης καί Ἀρκαδίας Μακάριος