Ιερά Μητρόπολις Γορτύνης και Αρκαδίας
Σεβασμιώτατε,
Ἀξιότιμε Κύριε Δήμαρχε,
Αἰδεσιμώτατε,
Ἀγαπητοί Συγχωριανοί,
Εὑρισκόμενος ὁ ἀείμνηστος πατέρας μου παπα-Σπύρος στρατιώτης τό 1922 στή Σμύρνη ἐκκλησιαζόταν συχνά στήν Ἁγία Φωτεινή, ἀνέβαινε στό Ψαλτήρι καί ἀπελάμβανε τή φωτοβόλο μορφή τοῦ ΜεγάλουἹεράρχη Χρυσοστόμου. Πήγαινε συχνά, ὅσο βέβαια τοῦ ἐπέτρεπαν οἱ στρατιωτικές του ὑποχρεώσεις, καί στή Βιβλιοθήκη τῆς πόλεως, ὅπου μελετοῦσε ὅ,τι βιβλίο θεωροῦσε χρήσιμο καί ὠφέλιμο γιά τή μελλοντική του σταδιοδρομία. Παράλληλα θαύμαζε τόν πλοῦτο τῶν βιβλίων της, καθώς καί τό πλῆθος τῶν ἀναγνωστῶν της, κυρίως νέων.
Ἀπό τά ἐκεῖ βιβλία ἰδιαίτερα τόν ἐνδιέφεραν ἐκεῖνα πού περιελάμβαναν ἐκκλησιαστικούς καί ἐθνικούς λόγους. Ἕνα βιβλίο Ἐκκλησιαστικῶν λόγων τόν ἐντυπωσίασε ἰδιαίτερα, ἔψαξε καί τό βρῆκε στά βιβλιοπωλεῖα, τό ἀγόρασε, μέ τά ἐλάχιστα χρήματα πού μποροῦσε νά διαθέσει τότε ἕνας στρατευμένος νέος, καί τό ἔστειλε στόν ἱερέα πατέρα του Παπα-Ἰωάννη Παπαδάκη μέ τήν παράκληση νά τό φυλάξει. Τοῦἔγραφε: “Νά μοῦ φυλάξεις αὐτό τό βιβλίο ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ”. Ὁ νεαρός στρατιώτης εἶχε ὡς ὄνειρο νά διαδεχθεῖ στό χωριό ὡς ἱερέας τόν πατέρα του Παπα-Ἰωάννη.
Μετά τήν ἀπόλυσή του ἀπό τίς τάξεις τοῦ στρατοῦ ἐπιστρέφει γρήγορα στό πατρικό σπίτι, διότι ὁ πατέρας του ἦταν ἤδη ἄρρωστος. Αὐτός τόν πάντρεψε ἐπειγόντως μέ τή Μαρία Νεονάκη, στενή συγγενή ἀπόμητρός τοῦ Μακεδονομάχου καί κατόπιν Στρατηγοῦ καί ὑπουργοῦ τῶν Στρατιωτικῶν ἐπί Ἐλευθερίου Βενιζέλου Γεωργίου Κατεχάκη, τοῦ γνωστοῦ ὡς “Καπετάν Ρούβα” – τοῦ Ἐθνικοῦ Ἀγωνιστῆ πού εἶχε γεννηθεῖ στόν δρόμο πρός τόν Ρούβα κατά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1866.
Μετά τόν γάμο χειροτονήθηκε διάκονος καί τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς τοῦ 1925 πρεσβύτερος στόν ναό τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ Ἡρακλείου ἀπό τόν Μητροπολίτη, τότε, Κρήτης καί στενό φίλο τοῦ Κατεχάκη Τίτο Ζωγραφίδη. Στήν Τράπεζα, πού ἀκολούθησε, ὁ Μητροπολίτης, ἀπευθυνόμενος στόν Κατεχάκη, εἶπε:
-Στρατηγέ μου, Ὁ παπα-Σπύρος εἶναι βροντόφωνος καί καλλίφωνος. Τόν θέλω ἐδῶ στόν Μητροπολιτικό Ναό τοῦ Ἡρακλείου.
Ὁ παρευρισκόμενος παπα-Ἰωάννης ἀντέδρασε ἀμέσως καί εἶπε: “Τόν Σπύρο τόν θέλω διάδοχό μου στή Γέργερη. Ἐγώ φεύγω σέ λίγο”.
Ἔτσι καί ἔγινε. Γύρισαν στή Γέργερη, καί τήν ἑπόμενη Κυριακή συλλειτούργησαν στόν “Χριστό” ὁ ἡγούμενος τοῦ Βροντησίου Νικόδημος, ὁ ἄρρωστος παπα-Ἰωάννης καί ὁ νεοχειροτόνητος παπα-Σπύρος.
Τήν ἑπόμενη μέρα, Δευτέρα, ὁ παπα-Ἰωάννης ἔπεσε βαριά στό κρεβάτι καί τήν Παρασκευή κηδευόταν μέσα στή συγκίνηση καί τή θλίψη τῶν κατοίκων τοῦ χωριοῦ.
Τότε ἀρχίζει τήν ἱερατική του σταδιοδρομία ὁ παπα-Σπύρος στή Γέργερη, ὅπου ὑπηρέτησε ἐπί 53 χρόνια, καί ἀπέθανε στίς 28-9-1993.
Δέν εἶναι τοῦ παρόντος ν’ ἀναφερθῶ λεπτομερῶς στήν προσωπικότητα καί προσφορά τοῦ παπα-Σπύρου, ἄλλωστε, λόγῳ συγγενείας, δέν εἶμαι ἴσως ὁ ἁρμόδιος. Θά ἐπισημάνω μόνο μερικά χαρακτηριστικά στοιχεῖα τῆς προσωπικότητός του:
α. Ὑπῆρξε ἐξαίρετος λειτουργός. Μεγαλοπρεπής, μέ ἐντυπωσιακό παράστημα καί τέτοια φωνή, πού ἀκουγόταν -ἰδίως τότε πού δέν ὑπῆρχαν μικρόφωνα- σέ μεγάλη ἀπόσταση καί ἐντυπωσίαζε.
β. Ἦταν φιλακόλουθος. Ἀναφέρω μόνο τά καθημερινά νυκτερινά σαρανταλείτουργα, πού ἀφιλοκερδῶς τελοῦσε στά χρόνια τοῦ Ἑλληνοαλβανικοῦ Πολέμου, ὅπου μνημόνευε 800 καί πλέον στρατιῶτες, πούὑπηρετοῦσαν στό μέτωπο καί κατάγονταν ἀπό τό χωριό καί τήν περιοχή.
γ. Ἀγαποῦσε ἰδιαίτερα νά λειτουργεῖ στά ἐξωκκλήσια. Μνημονεύω ἐνδεικτικά τίς ἱερές ὀρειβασίες στόν Ρούβα, στή Νίδα καί στόν Ψηλορείτη.
Ἐκεῖ, στόν Τίμιο Σταυρό, ἀξιώθηκε νά τελέσει 52 λειτουργίες.
δ. Ἦταν ἀφάνταστα φιλόξενος. Τό σπίτι του ἦταν ἀνοιχτό ὅλες τίς ὧρες τόσο γιά νά ἐξυπηρετεῖ καί περιποιεῖται τούς ἐνορίτες του, ὅσο καί τούς ἄγνωστους περαστικούς. Βοηθός ἀδιαμαρτύρητος, παρά τήνἀρρώστια της, ἡ πρεσβυτέρα.
ε. Ὑπῆρξε ἔνθερμος πατριώτης. Θυμίζω μόνο ὅτι στά χρόνια τῆς Κατοχῆς, μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς του ἀπό τούς Γερμανούς, ἔκρυβε μέσα στό σπίτι του αὐστραλούς καί νεοζηλανδούς στρατιῶτες. Πῶς γλύτωσε στίς σχετικές ἀνακρίσεις καί ἐκτελέσεις τῶν Γερμανῶν, ἕνας Θεός ξέρει.
στ. Τέλος, τήν ἀγάπη του γιά τό βιβλίο μαρτυρεῖ καί τό ἑξῆς: Ἀγόραζε βιβλία ὄχι μόνο γιά ἀτομική του χρήση, ἀλλά καί γιά νά τά προσφέρει σέ νέους ἱερεῖς, μοναστήρια καί πιστούς.
Αὐτόν τόν ζῆλο του, θελήσαμε νά συνεχίσουμε ἡ ἀδελφή μου Ἀθηνᾶ καί ἐγώ.
Προσφέραμε τό πατρικό μας σπίτι στόν Δῆμο καί στήν Ἐνορία, προκειμένου νά στεγαστεῖ σ’ αὐτό Βιβλιοθήκη, ἡ ὁποία θά συμβάλει στήν πνευματική καλλιέργεια τῶν κατοίκων. Ὡς πρώτη συνεισφορά θά προσφέρω χιλίους (1.000) καί πλεόν τόμους, ποικίλου περιεχομένου, ἀπό τήν προσωπική μου βιβλιοθήκη.
Εἴθε, Σεβασμιώτατοι, μέ τίς θεοπειθεῖς εὐλογίες σας, καί μέ τήν ἀγάπη καί τό ἐνδιαφέρον σας, Κύριε Δήμαρχε καί λοιποί Δημοτικοί Ἄρχοντες, ἡ ἐγκαινιαζόμενη σήμερα Βιβλιοθήκη ν’ ἀποδώσει καρπούς ἀγλαούς.
Σᾶς εὐχαριστῶ.-
ΓΕΩΡΓΙΟΣ Σ. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ
3-11-2009
Από την πανήγυρη της εορτής της ανακομιδής των ι. λειψάνων του Αγ. Γεωργίου, την ευχήν επί ευλογία νέου οίνου, το μνημόσυνο του μακαριστού Εφημερίου της Ενορίας, Ιερέως Σπυρίδωνος Παπαδάκη και τον Αγιασμό των εγκαινίων της βιβλιοθήκης και του κέντρου δημιουργικής απασχόλησης «Παπά Σπύρος Παπαδάκης» 3-11-2009
