Ιερά Μητρόπολις Γορτύνης και Αρκαδίας
Ο μακαριστός Μητροπολίτης Κύριλλος
Επισκόπου Κνωσού Μακαρίου
Τον Σεβ. Μητροπολίτη Γορτύνης και Αρκαδίας Κύριλλο τον γνώρισα το πρώτον ως Πρωτοσύγκελλο της Ι. Αρχιεπισκοπής Κρήτης, κατά την τελετή ενάρξεως των πρώτων μαθημάτων Μουσικής της Σχολής Βυζ. Μουσικής της Ι. Αρχιεπισκοπής Κρήτης, στην δεξιά αίθουσα του Προνάου του Ι. Μ. Ναού του Αγ. Μηνά Ηρακλείου, που διεύθυνε μετέπειτα επί σειρά ετών ο Καθηγητής και παραδοσιακός Διδάσκαλος της Εκκλησιαστικής Μουσικής κ. Δημ. Νεραντζής.
Ενθυμούμαι τον σφριγηλό Αρχιμανδρίτη Κύριλλο που μας ανακοίνωσε την απόφαση και την θέρμη του Αοιδίμου Αρχιεπισκόπου Ευγενίου για την καλλιέργεια και την διδασκαλία της Εκκλησιαστικής Μουσικής και για την διάνοιξη νέων προοπτικών για τα ψαλτήρια της Εκκλησίας. Η προσπάθεια εκείνη που με την βοήθεια του Θεού έδωσε στην Τοπική Εκκλησία αγαθούς λειτουργικούς καρπούς, στηριγμένους στην Πατριαρχική λειτουργική Παράδοση της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας ήταν και η πρώτη αφορμή γνωριμίας μαζί του.
Μετά από λίγο εξελέγη Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου και κατόπιν μετετέθη στην Ι. Μητρόπολη Γορτύνης και Αρκαδίας την οποία εποίμανε μέχρι τις ημέρες μας. Ενθυμούμαι ζωηρώς την Εξαρχία του Οικουμενικού Πατριαρχείου που μετείχε στην εκλογή του ως Αρχιερέως μαζί με την Ι. Ε. Σύνοδο της Εκκλησίας Κρήτης ως και την λάμπρη ημέρα της εις Επίσκοπον χειροτονίας του. Είναι παιδικές μνήμες που έρχονται αυτές τις ώρες στην μνήμη μου.
Ενθυμούμαι επίσης κατά την ημέρα της ελεύσεως του σκηνώματος του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Ευγενίου από την Αγγλία και κατά την στιγμή της αποσφραγίσεως της σεπτής σωρού του εντός του Ι. Μ. Ναού του Αγ. Μηνά, την ενδάκρυα συμμετοχή του εκλιπόντος Ιεράρχου. Ήμουν παιδί και ο μόνος λαϊκός μετά του τότε μακαριστού νεωκόρου του Ναού, κυρ Παναγιώτη, που συμμετείχαμε στην διαδικασία ένδυσης του αοίδιμου Ευγενίου, προ της εκθέσεως του σκηνώματος αυτού προς προσκύνηση από το αναμένον πολυπληθές και πενθηφόρο πλήθος των πιστών έξωθεν του Ι. Μ. Ναού του Αγ. Μηνά.
Όταν λοιπόν ο Αρχιερεύς ενεδύθη τα της αγίας Αρχιρωσύνης διάσημα, ο μακαριστός πλέον Κύριλλος πήρε την Μίτρα του Ευγενίου, ετοποθέτησε αυτήν επί της Κεφαλής αυτού και μετά βγάζοντας από την θήκη του το κτενάκι που ανέσυρε από την πάνω τσέπη του εσώρασού του, άρχισε να ισιώνει την γενειάδα του λευκοπολιού Πρωθιεράρχου αναφωνώντας μετά δακρύων το: <<Γέροντά μου, Γέροντά μου!>>. Αυτή η στιγμή είμαι πολύ χαραγμένη μέσα μου.
Έζησε στο Ηράκλειο με μια γενιά λογίων Αρχιμανδριτών και πιστών ανθρώπων του Μεγάλου Κάστρου όπου τον αγάπησε πολύ και όπου τον αποχωρίσθηκε μετά την εκλογή του εις Μητροπολίτην.
Ιδιαιτέρως πρέπει να τονισθεί το γεγονός ότι ο μακαριστός Μητροπολίτης Κύριλλος μεγάλωσε με τους θρύλους και τις Παραδόσεις του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου, στο Κέντρο του Οποίου σπούδασε θεολογία και η εξ αυτού σχέση του με μεγάλες μορφές Αρχιερέων του Θρόνου μετέφερε κατά την διακονία του ως Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης, αλλά και μετέπειτα ως Μητροπολίτου της Μεγαλονήσου, το ήθος της προσηλώσεως και αφοσιώσεως προς την κοινή Μητέρα όλων μας, την μαρτυρική Εκκλησία Κων/λεως.
Στερούμαστε ένα σεβαστό Ιεράρχη της Κρήτης, με Πατριαρχική συνείδηση, ένα άνθρωπο της Κρήτης, ένα αγαπητό Αρχιερέα της τοπικής Εκκλησίας που θα μένει ως ένας κρίκος της ιστορικής αλυσίδας, μιας γενιάς Αρχιερέων, με εστραμμένα τα βλέμματα στους τρούλους του Αγίου Μηνά προστάτη του Ηρακλείου και προς τις επάλξεις του μαρτυρικού Φαναρίου. Αιωνία του η μνήμη.
