Ιερά Μητρόπολις Γορτύνης και Αρκαδίας
«Ο Σεβασμιώτατος Ἐπίσκοπος Ἀρκαδίας κ. Βασίλειος Μαρκάκης ἐγεννήθη ἐν τῷ κατά τήν Ἐπαρχίαν ἁγ. Βασιλείου τοῦ Νομοῦ Ρεθύμνης χωρίῳ Κεραμέ ἐν ἔτει σωτηρίῳ 1872. Τά πρῶτα μαθήματα ἐδιδάχθη ἐν τῷ Ἑλληνικῷ τῆς ἐπαρχίας αὐτοῦ Σχολείῳ τά δέ γυμνασιακά ἐν τῷ ἐν Ρεθύμνῃ Γυμνασίῳ. Ἀνωτέρας παιδεύσεως ὀρεγόμενος ἀπεστάλη τῷ 1888 ὡς ὑπότροφος τῆς Ἱ. Μονῆς Πρέβελη, – εἰς ἥν ἀνήκει – ὑπό τοῦ τότε Ἐπισκόπου Λάμπης καί Σφακίων, εἶτα δέ Μητροπολίτου Κρήτης κ. Εὐμενίου εἰς τήν ἐν Χάλκῃ Θεολογ. Σχολήν, ἐξ ἧς ἀπεφοίτησεν ἀριστοβάθμιος τῷ 1896. Λόγῳ τῆς ἐπαναστάσεως μή δυνηθείς, ἅμα τῇ ἀποφοιτήσει αὐτοῦ, νά κατέλθη εἰς Κρήτην, ἠναγκάσθη νά παραμείνῃ ἐν Ἀθήναις, ἐνεγράφη δέ τότε εἰς τήν Νομικήν Σχολήν τοῦ Ἐθν. Πανεπιστημίου, ἐν ᾗ ἐπί τριετίαν ἐφοίτησεν, ἐκτελῶν ἅμα καθήκοντα Διακόνου καί Ἱεροκήρυκος ἐν τῷ ἐν Πειραιεῖ ναῷ τοῦ ἁγ. Κων/νου καί ἐν τῷ ἐν Ἀθήναις ἱερῷ ναῷ τοῦ ἁγ. Φιλίππου. Εἰς Κρήτης κατῆλθε τῷ 1898, κατά Σεπτέμβριον, ἀναλαβών τήν Διεύθυνσιν τοῦ ἐν ἀγίῳ Πνεύματι ἱεροδιδασκαλείου. Μετά ζήλου καί ἀφοσιώσεως ἐργασθείς ἐπί διετίαν ἐν αὐτῷ, μέχρι τῆς διαλύσεως αὐτοῦ (τό 1900) ὁπότε μετετέθη εἰς Ἡράκλειον ὡς Καθηγητής τῶν Θρησκευτικῶν ἐν τῷ Γυμνασίῳ Διδασκαλείῳ Ἑλληνικῷ Σχολείῳ καί Παρθεναγωγείῳ αὐτοῦ.
Ἐπίσκοπος Ἀρκαδίας, χηρευσάσης τῆς ἐπισκοπῆς Ἀρκαδίας διά τοῦ θανάτου τοῦ ἀοιδίμου Ἐπισκόπου Νικοδήμου (1900) ἐξελέγη συστάσει τῆς Ἱ. Συνόδου Κρήτης καί ἐγκρίσει τοῦ Ἡγεμόνος Πρίγκηπος Γεωργίου, τῷ 1902 χειροτονηθείς τήν 30 Ἰουνίου καί ἐγκαθιδρυθείς τήν 25 Σεπτεμβρίου ἰδίου ἔτους, δι᾽ Ἡγεμονικοῦ διατάγματος ἐν τῇ νέᾳ τοῦ Ἐπισκόπου Ἀρκαδίας ἕδρα, ἐν Ἁγίοις Δέκα.
Ἡ Ἐπισκοπή Ἀρκαδίας εἶνε ἡ πρώτη Ἐπισκοπή Κρήτης, ἐρχομένη ἀμέσως μετά τήν Μητρόπολιν, και εἶχεν ἕδραν ἄλλοτε τήν ἐν τῇ Ἐπαρχίᾳ Ἀρκαδίας, ἐξ ἧς καί: Ἀρκαδίας (Ἐπίσκοπος) – κώμην Ἐπισκοπήν˙ πρό εἴκοσιν ἐτῶν ἕδραν εἴχε τήν κωμόπολιν Βιάννον καί ἤδη μετά τήν χειροτονίαν τοῦ Σεβασμιωτάτου τούς Ἁγίους Δέκα – τήν Γορτύνην, χρηματίσασαν ἐπί 800 ἔτη ἕδραν τοῦ Μητροπολίτου Κρήτης, ὡς ἕδραν τοῦ Ἀποστόλου Τίτου, ἔνθα σώζεται καί ἡ Ἐκκλησία καί ἡ λάρναξ καί τό λείψανον τοῦ Ἀποστόλου, ὡς σώζονται καί οἱ τάφοι καί τά λείψανα τῶν ἐπί Δεκίου μαρτυρησάντων ἁγίων Δέκα Μαρτύρων. Τούς τάφους τούτους ἀνεκάλυψεν ὁ νῦν Σεβασμιώτατος Ἀρκαδίας, ἐπ᾽ αὐτῶν δέ ἀνήγειρε ἰδίᾳ δαπάνῃ μεγαλοπρεπῆ Βυζαντινοῦ ρυθμοῦ καθεδρ. Ναόν ὅν ἐπροίκισε δι᾽ οἰκοδομημάτων, σχολείων κτλ. Ἡ Α. Σ. ἐπί πλέον ἀνεκαίνισεν ἐκ θεμελίων τήν θαυματουργόν Ἐκκλησίαν Κλιβιανῆς, ἀσχολεῖται δ᾽ ἤδη εἰς τήν ἵδρυσιν Πρακτικῆς Γεωργικῆς Σχολῆς καί ἐν γένει οὐ παύεται ἐργαζόμενος ὑπέρ τῆς προαγωγῆς τῶν συμφερόντων τῆς ἐπαρχίας του, ἔργῳ καί λόγῳ διδάσκων τό λογικόν αὐτοῦ ποίμνιον καί ὁδηγῶν ὡς ποιμήν καλός εἰς νομάς σωτηρίους, δι᾽ ὅ καί πολλῆς ἀπολαύει τιμῆς καί ἀγάπης παρ᾽ αὐτοῦ.
Προκάτοχοι τῆς αὐτοῦ Σεβασμιότητος ἐν τῷ θρόνῳ τῆς Ἀρκαδίας ὑπῆρξαν πλήν τοῦ μετά τό 1827 σφαγέντος μετά 5 ἄλλων Ἐπισκόπων Κρήτης ἐν Ἡρακλείῳ – ὁπότε διετέλεσεν ὁ θρόνος ἐπί ἔτη τινά ἐν χηρείᾳ, – ὁ ἐξ Ἀλάγης Ἰωακείμ, μεθ᾽ ὅν ὁ Γρηγόριος ὁ Ἐπανωσηφίτης καί εἶτα ὁ ἐξ Ἀγκαράθου Νικηφόρος. Τοῦτον διεδέχθη Νικόδημος ὁ Σιναΐτης ἀποθανών ἐν Βιάννῳ τῇ 12 Δ)βρίου τοῦ 1900.»
