Οι ελιές της Γόρτυνας

Στέκονται η μια πλάι στην άλλη καθώς οι γυναίκες του Αριστόδημου στα σοκάκια του κόσμου.
Γερόντισσες θαλερές. Μανάδες πολυβασανισμένες στο πέρασμα των αιώνων.
Οι ελιές της Γόρτυνας…
Με τις μαύρες μπόλιες σφιχτοδεμένες κάτω απ΄  το πηγούνι με τα χέρια σφιχτοπλεγμένα αμήχανα πάνω στην ποδιά τους.
Οι ελιές της Γόρτυνας…
Μανάδες στοργικές… Περήφανες…Στωικές.
Με πρόσωπα χιλιορυτιδωμένα… Με κορμιά γερτά…Σμιλεμένα απ΄ το χρόνο.
Πιασμένες χέρι χέρι πάνω στης ιστορίας τη σκηνή μονολογούσες φιγούρες χορού αρχαίας τραγωδίας:
Ποιος να μας φύτεψε εδώ, που να θυμόμαστε…Που να ξέρουμε…
Το μόνο που ξέρουμε είναι πως διαβήκανε μπροστά απ΄ τα μάτια μας πλήθη αλλόγλωσσων, αλλόφυλων, αλλόθρησκων.
Μινωίτες και Ρωμαίοι και Βυζαντινοί και Αιγύπτιοι και Βενετοί και Τούρκοι και Γερμανοί…
Όλοι ξαποστάσανε στον ίσκιο μας…όλοι βυζάξανε απ΄ τα στήθη μας.
Κάτω από τη σκιά μας ζουν και ανασαίνουν χρόνους πολλούς οι ιεροί χώροι της Γόρτυνας…
Οι ρίζες μας σφιχταγκαλιάζουν στοργικά τα θεμέλια των μνημείων της.
Είμαστε οι ελιές της Γόρτυνας…
”Σαν ξεχασμένες απ΄ τον θάνατο νιώθουμε όμως δεν μοιρολογούμε οι έρμες…Κι ουδέ βαρυγκωμούμε”…
Σήμερα που δεν είναι πια πόλεμοι και συμφορές χαμογελούμε με καλοσύνη στα πολύχρωμα μπουλούκια των ξένων που φτάνουν προσκυνητές στην Ιερή Γόρτυνα…
Κι είναι απέραντη η χαρά μας
Κι απέραντη η ευτυχία μας που αξιωθήκαμε ετούτη τη χαρά.
Να ζήσουμε «εν ειρήνη» τα στερνά μας…

Σήφης Κοσόγλου, Φιλόλογος