Πασχαλινό Μήνυμα 2008

† Μ Α Κ Α Ρ Ι Ο Σ
ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΡΚΑΔΙΑΣ

Πρός
Τόν Ἱερό Κλῆρο, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες καί τόν εὐσεβῆ Λαό τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γορτύνης καί Ἀρκαδίας
Ἐγκύκλιος Ἁγίου Πάσχα 2008

Aγαπητοί μου,

Σέ ἄλλες ἐποχές, οἱ ἡμέρες αὐτές ἦταν περιανθισμένες μέ διαφορετικό χρῶμα. Τό νοσταλγοῦμε ὅταν ἀναζητοῦμε τά ἴχνη τοῦ ἐπικοσμημένου παρελθόντος.

Ποιό εἶναι ὅμως αὐτό τό παρελθόν; Ἡ νοσταλγία καί μόνον τῆς ἀναζήτησής του θά ἔπρεπε νά μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἀπόταξη τῆς σύγχρονης ξεθωργιασμένης ἐκκλησιαστικότητας καί στήν καταφυγή τῆς ἐπικοσμημένης ἐκκλησιαστικότητας πού γέννησε τήν χαρμολύπη τῶν ἁγίων ἡμερῶν τίς ὁποῖες διερχόμαστε.

Ἀντί τῆς ἐκκλησιαστικότητας δυστυχῶς διαπιστώνουμε ὅτι προβάλλεται, τό ἰδιωτικό φρόνημα, τό θέλημά μας, μέ ψηλαφητή πλέον τήν ἀποστασία πρός τήν Ἐκκλησία καί μέ ὅτι βεβαίως σημαίνει ἐκκλησιολογικά ἡ λέξη Ἐκκλησία.

Ἡ ἐν λόγῳ ἀποστασία ἔθρεψε τόν ἐγκλωβισμό στό παρελθόν, χωρίς παρόν καί στόλισε μέ ἄτεχνα ἐπιχειρήματα κοσμικῆς αὐθεντίας μιά ἄρρωστη κατάσταση, καταδεικνύουσα χωρίς ἄλλο ἕνα Θεό ἀπόντα. Ἀντί τῆς ἁγιάζουσας Ἐκκλησίας προτιμοῦνται οἱ αὐθεντίες, μέ τήν ἐγκαθίδρυση μερικῶν χριστιανῶν ὡς τοποτηρητῶν ἑνός νεκροῦ Θεοῦ.

Στό τί μᾶς ζητᾶ τό σήμερα καί στό τί μᾶς περιβάλλει, ἀντιπροτείνουμε ξερά πράγματα, πού δέν καταλαβαίνουν οἱ ἀποίμαντες ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Ἄλλοτε ἐπικαλούμεθα κρατικά προνόμοια, ἄλλοτε ἔνδοξες παραδόσεις χωρίς κατεύθυνση καί ἄλλοτε τήν ἐξιδανίκευση τῶν προσωπικῶν μας ἀρετῶν ὡς στράτευση ἀποδεικτικῆς, ἀποκομμένη ἀπό τό παράδειγμα τοῦ ταπεινοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ καί τό ἐπίπονο βίωμα τῶν Ἁγίων Του.

Τό ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ θλιβερή ἐπικράτηση τῆς θρησκευτικῆς αὐτοκατοχύρωσης καί τῆς αὐτονόμησης τοῦ μυστηρίου τῆς εὐσέβειας ἀπό τήν Ἐκκλησία. Ἡ δίκην μαγείας, δηλαδή ἡ ἐκτός τοῦ βιώματος καί τῆς ὑπακοῆς πρός αὐτήν, εὐδαιμονική καταφυγή σέ κάθε ἀνεπιβεβαίωτο χάρισμα καί ἐξωεκκλησιαστικούς χαρισματούχους, δημιούργησε αὐτή τήν κακή αὐτονόμηση πού τυφλώνει, γεμάτη ἀπό φαρισαϊκή ἀκαθαρσία ὅπως τήν ἀκούσαμε στά Εὐαγγέλια κατά τήν Μεγάλη Ἑβδομάδα καί ἡ ὁποία στήν συνέχεια ἀναζητεῖ θύματα γιά νά τά παρασύρει, ἀνυποψίαστους, ἀδύναμους στήν πίστη ἤ ἀκόμα καί καλοπροαίρετους ἀνθρώπους.

Ὁ Ἀναστημένος Κύριος ζήτησε ἀπό τούς μαθητές τους νά διανοιγοῦν τά μάτια τους, ὁ ἔσω κόσμος τους. Δέν προσπάθησε λογικά νά τούς πείσει, οὔτε τούς ἔκρινε, πολύ δέ περισσότερο δέν τούς κάλεσε στήν ἀποδοχή κεφαλαίων μιᾶς καλοβαλμένης θεωρίας ἤ τεράτων καί σημείων πρός ἐπιβεβαίωση τῆς ἀληθείας. Εἶναι γνωστό ὅτι στήν πορεία πρός Ἐμμαούς ἐνῶ ἦταν δίπλα τους ὁ Ἀναστάς Κύριος, αὐτοί δέν τόν ἔβλεπαν. Δέν μποροῦσαν νά καταλάβουν ποιός ἦταν. Ὡς ἐκεῖ ἔχει καλῶς. Δηλώνεται ἀδυναμία ἡ ὁποία ὅμως δέν μένει ἐκεῖ, οὔτε περνᾶ στήν εὔκολη ἀναγωγή ἑνός ὑψηλοῦ Θεοῦ μέ ὅποια ἀνθρωπομορφικά κατηγορήματα, ἀλλά στήν πορεία τοῦ δρόμου τοῦ Θεοῦ, στήν κλάση τοῦ Ἄρτου τῆς Θείας Ευχαριστίας, μέσα δηλαδή στήν Ἐκκλησία.

Ἀπ᾿ ἐδῶ καί ὕστερα ἡ ἀδυναμία ἐκκλησιάστηκε, ἔγινε δύναμη, ἔγινε Πάσχα, φωτισμός καί οὐράνια γεύση μιᾶς ἀτέλειωτης ἀνάστασης πού φώτισε τό ἔργο τῶν φτωχῶν καί ἀδύναμων μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ γιά τήν ἀναζήτηση τῆς σωτηρίας ὅλης τῆς ἀνθρωπότητας. Μιά συνέχεια σωτηριολογική πού μέχρι σήμερα ἐλέγχει καί μιλᾶ. Αὐτή πού ἔδωσε τό Ὀρθόδοξο ἐκκλησιαστικό βίωμα, τόν χριστιανικό πολιτισμό καί τήν κατά χάρη ἀποκάλυψη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Πρέπει νά δοῦμε λοιπόν μόνο κατά χάρη, πρέπει νά βαδίσουμε μέ τόν Ἀναστημένο Χριστό γιά νά κοινωνήσουμε ἐκκλησιαστικά τό Σῶμα καί τό Αἷμα Του.

Ἡ κοσμική ἀπαίτηση τῆς ἀδιαμφισβήτητης κατοχύρωσής μας ὡς χριστιανῶν σήμερα καί μάλιστα ὡς τρόπος πρόσκλησης πρός τήν σπαρασσόμενη ὑπαρξιακά οἰκουμένη, ἀδυνατεῖ νά συνδέσει τό τότε μέ τό σήμερα καί τήν κοινωνία μέ τόν ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντα Κύριο.

Ἀλήθεια διερωτᾶται κάθε λογικός ἂνθρωπος: Τό πάθος τοῦ  Χριστοῦ καί ἡ Ἀνάστασή Του ἔγιναν γιά νά ἔχουμε μετά ταῦτα μιά σειρά αἰώνων οἱ ὁποῖοι στό μεγαλύτερο μέρος τους πέρασαν στήν ἱστορία ὡς ἕνας ἀσταμάτητος διαπληκτισμός χριστιανῶν, αἱρετικῶν, παραδοσιακῶν, συντηριτικῶν καί πού στήν συνέχεια θεολόγοι, κληρικοί ἤ λαϊκοί, χρειάστηκε νά μετατραποῦν σέ ὑπερασπιστές τῶν δικαίων τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς γῆς;

Εἴδαμε καί φέτος μερικούς στίς τηλεοράσεις νά ἐπιχειρηματολογοῦν μέ μιά περισσή ἄν ὄχι ἀποκρουστική φαιδρότητα, καυχόμενους καί συναγωνιζόμενους, ὁ ἕνας τόν ἄλλον, γιά τό ποιός τελικά θά ἐπικρατήσει καί ἐπικαλούμενους, κάποτε τό ἕνα πράγμα καί κάποτε τό ἄλλο, γιά νά φθάσουν μερικές φορές στό ἀπίστευτο σημεῖο, νά δώσουν μιά δῆθεν ἀνωτερότητα, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ὡς συμπλήρωμα γιά τόν ἴδιο τό Θεό, μετατρέποντάς Τον ἀδύνατο νά ὑπερασπιστεῖ τήν ἐπί γῆς πορεία Του.

Πολλάκις νομίζουμε ὅτι μ᾿ αὐτό τόν τρόπο θά σταματήσουμε τήν παρατηρούμενη φθορά, ὅτι θά ξαναβάψουμε τό ξεθοριασμένο ἔνδυμά μας μέσα ἀπό τίς λεκτικές προσκλήσεις. Ὅταν ὅμως οἱ προσκαλούμενοι καί δή οἱ ἄνθρωποι τοῦ 2008, διαπιστώνουν τό κενό, τό ἐξ αἰτίας μας ἄδειο ἀπό Θεό μήνυμα, στρέφουν τήν ἀναζήτησή τους πρός ἄλλες ἀτραπούς. Ἔτσι θά καλέσουμε τίς γενιές τῆς σήμερον στήν πίστη; Αὐτές οἱ γενιές ζητοῦν καί θέτουν μέσα ἀπό τήν δική τους ὀπτική γωνία ἐναγώνια ἐρωτήματα. Ἀναζητοῦν φῶς στό σκότος, ποιότητα πνευματικῆς ζωῆς καί ἔχουν μάλιστα μιά ἀφοπλιστική εἰλικρίνεια. Ἄς σταματήσουμε νά τούς κρίνουμε καί μάλιστα στό ὄνομα τοῦ Θεοῦ.

Λέμε νά μή χαθοῦν μέσα στήν ἀναζήτησή τους. Ἄν ὅντως τό πιστεύουμε καί δέν τό λέμε μόνο καί μόνο γιά νά κάνουμε τούς δασκάλους, τότε ἄς δείξουμε τήν κλάση τοῦ Ἄρτου, τήν ὁδό πρός Ἐμμαούς, τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δηλαδή, ὅπως ἡ Ὀρθόδοξη βιωμένη θέα τοῦ ἄκτιστου ἀναστασίμου φωτός γνωρίζει.

Οἱ θεωρίες νικήθηκαν στήν ἐποχή μας ὡς ἐργαλεῖα ἐκείνων πού ἐπιμένουν ὅτι θά πείσουν μέ κορώνες ἤ μέ τήν ἐπικάθηση στήν ὠφέλεια τῆς ροῆς πού ἐκβάλλει στήν ἀποεκκλησιαστικοποίηση.

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δέν ἔγινε γιά νά συμπληρωθεῖ ἀπό τήν ἀνωτερότητά μας ἤ μή, μά γιά νά σωθεῖ ὁ κόσμος.

Ἡ δική μας βοήθεια πρός τήν κατεύθυνση αὐτή δέν μπορεῖ πλέον νά εἶναι θριαμβολογία ἀναστάσιμων τραγουδιῶν συμβολικοῦ χαρακτῆρα. Ἡ Ἐκκλησία ἔχει βίωμα πού γίνεται ὕμνος στό Θεό καί γιά τήν ἐποχή μας δέν εἶναι ἄλλος ποιό ἐπίκαιρος ἀπ᾽ ἐκεῖνο τῆς χριστιανικῆς ἁπλότητας τοῦ ἑαυτοῦ μας, τοῦ παραδείγματός μας, τῆς ταπείνωσης τῆς καρδιᾶς ὡς τῆς καιγόμενης καρδιᾶς τῶν μαθητῶν στούς Ἐμμαούς, τοῦ μή ἐξουσιαστικοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἀπόκτησης τῆς ἀλήθειας γιά νά γίνουν ὅλα φῶς, ὅλα ἀνάσταση, ὅλα γιά τήν Ἐκκλησία.

Μ᾿ αὐτές τίς πατρικές προτροπές, ἐπ᾿ εὐκαιρίᾳ τῆς μεγάλης γιορτῆς τῆς Ἀνάστασης, σᾶς ἀσπάζομαι ὅλους μέ πολλή ἐν Χριστῷ ἀγάπη καί προσεύχομαι στόν Ἀναστάντα Κύριο νά εὐλογεῖ τήν ἄθλησή σας μέσα στήν Ἐκκλησία καί νά παρηγορεῖ κάθε κουρασμένο ἄνθρωπο τοῦ καθημερινοῦ μόχθου καί τῆς βιοπάλης. Χριστός Ἀνέστη, τέκνα περιπόθητα τῆς Ἐκκλησίας.-

Διάπυρος πρός τόν Ἀναστάντα Κύριον εὐχέτης πάντων ἡμῶν
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Γορτύνης καί Ἀρκαδίας Μακάριος