Πασχαλινό Μήνυμα 2007

† Μ Α Κ Α Ρ Ι Ο Σ
ΧΑΡΙΤΙ ΘΕΟΥ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΡΚΑΔΙΑΣ

Πρός
Τόν Ἱερό Κλῆρο, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες καί τό θεοσεβῆ Λαό τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γορτύνης καί Ἀρκαδίας
Ἐγκύκλιος Ἁγίου Πάσχα 2007

Αγαπητοί ἀδελφοί,

Δέν πρόλαβε καλά – καλά φέτος νά εἰσέλθῃ ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή καί ἀκούσαμε, γιά ἄλλη μιά φορά, ὅπως συνήθως γίνεται τά τελευταῖα χρόνια κατά τήν περίοδο τῶν μεγάλων ἑορτῶν τῆς Πίστεώς μας, γιά δῆθεν νέες ἀνακαλύψεις ἐρευνητῶν, ὅτι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ψέμα.

Αὐτά βεβαίως δέν μᾶς παραξενεύουν, διότι γνωρίζουμε ὅτι παρατηρεῖται αἰῶνες τώρα ἡ διαπάλη τῶν «ἀμφιβόλων λογισμῶν» καί τῆς χάριτος μέ τή λογική.

Μέ αὐτά τά δεδομένα καί ἄλλα συναφῆ, τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας πορεύθηκε ξανά μέσα στή κατανυκτική περίοδο τῆς Σαρακοστῆς καί σήμερα ἐξῆλθε καί ἔφθασε στή λαμπρή ἑορτή τῶν ἑορτῶν, στήν ἐκ νεκρῶν Ἁγία τοῦ Σωτῆρος Ἀνάσταση.

Ἡ παραδοξότητα τοῦ θαύματος τῆς Ἀναστάσεως, πάντα θά εἶναι τό σημεῖο ἐπί τοῦ ὁποίου θά προσκρούῃ ἡ τετράγωνη ἀριθμητική ἀκρίβεια τοῦ κόσμου, μέ τούς κάθε μορφῆς κύκλους πλάνης της καί ἡ νοσταλγία τῆς ποιητικῆς καί μόνον ἑρμηνείας τοῦ Πάσχα, μέ τά κάθε μορφῆς εὐγενικά ἤ ὄχι ἐκφερόμενά της.

Τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως ἀνατρέπει τίς ἀπό αἰώνων αἱρετικές θεωρίες περί τοῦ Ἄναρχου Θεοῦ – Πατέρα, τοῦ Σαρκωμένου Υἱοῦ – Λόγου καί τοῦ ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευόμενου Παναγίου Πνεύματος, ὅπως μάλιστα τίς παρουσιάζουν οἱ κάθε μορφῆς σύγχρονες τραυματικές ἀποκλήσεις καί διαστρευλώσεις ἀπό τήν ἀλήθεια.

Τό ἐκθαυμβωτικό θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως, σαφῶς μπορεῖ νά ἀποδειχθῇ μέ τά ἀτράνταχτα στοιχεῖα τῆς Πίστεως, τῶν Γραφῶν καί τῆς Ἐπιστήμης. Ὅμως αὐτή ἡ διαδικασία, ὅταν ἐπιστρατεύῃ τήν ἀπολογητική μέθοδο, τότε δέν εἶναι σύμφωνη μέ τήν Ὀρθόδοξη Πίστη μας, ἡ ὁποία δέν εἶναι θρησκεία, δηλαδή σχέση ἀνώτερου μέ κατώτερο, ἑνός ἀόριστου θεοῦ καί πηγή μιᾶς ἐπίγειας καί μόνον εὐδαιμονίας.

Ἡ πίστη μας εἶναι Ἀποκάλυψη, παρατεινόμενο ἀναστάσιμο εὐχαριστιακό γεγονός καί ὄχι θρησκεία. Τό πίστευε καί ἐρεύνα, εἶναι ἡ ὀρθόδοξη σχέση πού ἀγγίζει τό Ἀναστημένο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, γι᾽ αὐτό στή συνέχεια διά τοῦ βιώματος τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ, κραυγάζει: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου».

Χωρίς τήν ἀλήθεια τῶν βιωμάτων τῆς ἐν Χριστῷ Ἀποκαλύψεως, δέν οἰκοδομεῖται ἡ ἀμετακίνητη ὡραιότητα τῆς Ἀναστάσιμης Εὐχαριστίας, ἡ ὁποία νίκησε τή σκληρότητα τῶν ἰδεῶν καί τῶν ἀνθρώπων τῆς θρησκείας, πού κατασκεύασαν εἰκονικές ἀνθρωπομορφίες, ξένες πρός τήν Ἀποκάλυψη, τή γεύση ὕπαρξης, ὅπως εἶναι ἡ Πίστη μας. Γιά τοῦτο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι Σῶμα Χριστοῦ καί ὄχι σωματεῖο καλῶν ἀνθρώπων.

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό ἀκατάπαυστο γεγονός τοῦ Ὀρθοδόξου βιώματος καί Θεολογίας, ἡ εἰδοποιός διαφορά της ἀπό τήν ὑπόλοιπη χριστιανοσύνη τῆς ὁποίας μεγάλο μέρος πλέον, φανερά καί ἀπροκάλυπτα, ὁμολογεῖ σήμερα ὅτι δέν πιστεύει στήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.

Δέν ἄντεξαν βλέπετε καί πολύ. Αὐτή ἡ θνησιγενής ὑποκρισία, ὁμολόγησε ξεκάθαρα ὅτι τελικά δέν πιστεύει, κατέθεσε ἐπίσημα τή τραγικότητά της ὅτι δέν ἔχει ἐλπίδα Ἀναστάσεως καί ἔτσι ὅλα τελειώνουν γι᾽ αὐτή, σέ τοῦτο τό κόσμο πού περνᾶ καί χάνεται. Τί φοβερό!

Στή κατάσταση ὅμως αὐτή, ὅπως καί ἄλλωτε ἔχομε πεῖ, ὑπάρχουν καί πολλοί δικοί μας ἀντιγραφεῖς. Στό ὄνομα τοῦ θρησκευτικοποιημένου ψεύδους, καταφέρνουν μέ τή βοήθεια θεαμάτων καί τήν ἐπιστράτευση ποικίλων φανατισμῶν καί ξερῶν οὐμανιστικῶν αἰσθημάτων νά ἐξασφαλίζουν μιά ἐνδοκόσμια ἀναγνώριση, προστιθέμενοι δίπλα σέ τόσες καί τόσες ἄλλες κοινωνικές ἐνέργειες, μή ἔχουσες τίποτα νά ποῦν γιά τό πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου.

Οἱ ἀναμφισβήτητες αὐτές διαπιστώσεις, ὁδηγοῦν χωρίς ἄλλο ὅλους μας, στήν ἐπανεύρεση τοῦ Ἀναστημένου Κυριακοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας ὡς ἱστορικῆς ἀλήθειας, μά κυρίως πιό πέρα, ὡς Ἀνάστασης, στό ἄδειο Μνῆμα Του, στήν ὁδό πού δέν πρέπει νά κρατοῦνται τά μάτια τῆς ψυχῆς κλειστά, ὥστε νά ἀδυνατοῦν νά δοῦν τόν Ἀναστημένο Κύριο, τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Αὐτό διατρανώνουμε σήμερα καί ἐμεῖς ὡς Σῶμα Χριστοῦ ἀπό τήν Ἀποστολική ἀποβάθρα τοῦ Παύλου καί τοῦ Τίτου, ἀπό τή γῆ τῶν Ἁγίων καί Ὁσίων τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γορτυνίων πού κράτησε μέ τίς ἱερές παραδόσεις της, ἄσβεστο τό φῶς τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ καί πού καλεῖται νά τό μεταλαμπαδεύσῃ ἀτόφιο στό μετανεωτερικό κόσμο πού ἔρχεται.

Μόνο ἄν ἐκκλησιάσουμε τά πάντα, θά λάμπουν ἀπό τό φῶς τῆς Ἀνάστασης. Νά γίνουν ὅλα, ὅπως τό εἶναι τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή Ἀνάσταση. Τίποτα δικό μας, ὅλα φῶς, ὅλα χάρη, ὅλα ἀπροϋπόθετα γιά τήν Ἐκκλησία τῆς Ἀνάστασης, τήν Ἁγία Ὀρθοδοξία, γιά τή διακονία καί τό φωτισμό τοῦ ἀνθρώπου.

Χριστός Ἀνέστη, ἀδελφοί καί τέκνα φωτόμορφα τῆς Ἐκκλησίας.-

Ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι εὐχέτης πάντων ἡμῶν
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Γορτύνης καί Ἀρκαδίας Μακάριος