Πασχαλινό Μήνυμα 2006

† Μακάριος
Μητροπολίτης Γορτύνης και Αρκαδίας

Προς
Τον Ιερό Κλήρο, τις Μοναστικές Αδελφότητες και τον θεοσεβή Λαό της καθ᾽ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας
Εγκύκλιος Αγίου Πάσχα 2006

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

 Η σπουδαιότερη και μεγαλύτερη εορτή των όπου γης Ορθοδόξων Χριστιανών είναι η πανήγυρη των πανηγύρεων, η εορτή των εορτών, η εκ νεκρών Ανάσταση του Κυρίου και Σωτήρα μας, Ιησού Χριστού.

 Αν και αυτή μαρτυρείται σαφώς από τα Ιερά Κείμενα, αν και πέρασαν τόσοι αιώνες αδιάψευστων πολυποίκιλων επιστημονικών και ερευνητικών μαρτυριών περί αυτής, αν και οι ομολογητές της έως σήμερα σταυρώνονται και αναστένονται σ᾽ όλη την Οικουμένη, παρατηρείται μέχρι σήμερα η αμφισβήτησή της με χίλιες δυό άμεσες η έμμεσες παρερμηνείες που ξεκινούν από μερικούς του χριστιανικού χώρου και φθάνουν μέχρι το περιβάλλον των πολλών σπουδαίων η απλών ανθρώπων.

 Στο βιωματικό χώρο της Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας κάθε στιγμή είναι ανάσταση όχι μιας υποστηρικτικής διαδικασίας ελπίδας για να περάσουμε καλά σ᾽ αυτό τον πρόσκαιρο κόσμο, αλλά ενατένισης, με αγώνες πνευματικούς, εκεί όπου παραπέμπουν συνεχώς και ασταμάτητα οι λειτουργικές εκφωνήσεις της λατρείας της Εκκλησίας «εις τους αιώνας των αιώνων».

Πολύ χαρακτηριστικά γράφει ο Απόστολος Παύλος στην Α  πρός Κορινθίους Επιστολή και στο 15ο Κεφάλαιο: «Εάν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, είναι χωρίς πραγματικό περιεχόμενο και χωρίς νόημα το κήρυγμά μας, κούφια και χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο είναι η πίστη σας, αφού και το κήρυγμά μας και η πίστη σας θεμέλιο και βάση έχει την Ανάσταση του Χριστού…Εάν δε ο Χριστός δεν αναστήθηκε είναι μάταια και κούφια από περιεχόμενο η πίστη σας…εάν μόνο σ᾽ αυτή την ζωή έχουμε στηρίξει τις ελπίδες μας στο Χριστό, είμαστε οι περισσότεροι, οι ελεεινότεροι, από όλους τους ανθρώπους.»

   Μια χριστιανική ζωή με το μοντέλο της εις τον κόσμον τούτο και μόνον ετούτο, καλής και έξωθεν κοινωνικής μαρτυρίας, είναι ζωή πραγματικά αξιολύπητη, όπως και μια στοχαστική μετοχή στο κάπου πουθενά, ενός παγανιστικού θεού, κοσμικής ευδαιμονίας και θωπείας των παθών της ψυχής, σαφώς θα μετατρέπη την ανάσταση, από αλήθεια, από βίωμα ψυχής σε εορτή των λουλουδιών και της άνοιξης, μια σύγχρονη και αυτή μετάλλαξη και εν προκειμένω της Αναστάσεως του Χριστού από μερικούς, περί του τι είναι για αυτούς η εορτή της ανάστασης, δηλαδή λουλούδια και άνοιξη.

Μάλιστα πολλοί από τούτους πρωτοστατούν για την εξάλειψη των εκκλησιαστικών, όπως λέγουν μύθων, προκειμένου η κοινωνία ανεπηρέαστη να μπορέση , όπως αρκετοί διακηρύσσουν, να προχωρήση στο σύγχρονο κόσμο μιας νέας εποχής.

Πάντως η εν λόγω προσπάθεια, έως σήμερα, επιφέρει άλλα από τα προσδοκόμενα αποτελέσματα. Με ουδέτερες εορτές και άοσμα λουλούδια, με σχεδιασμένες επί ψυχρού χάρτου προσπάθειες, καλές και αξιέπαινες, κοινωνικές αλλαγές και συγκλίσεις δεν γίνονται και κοινωνίες δεν φθιάχνονται.

Μετά του Οσίου Πατρός ημών Μακαρίου λέγομεν: «Πρέπει σου να συσταυρωθής μετά του Σταυρωθέντος, να συμπάθης μετά του Παθόντος, ίνα συνδοξασθής μετά του Δοξασθέντος».

Το οικοδόμημα της δικής μας μικρής ευρωπαϊκής κοινωνίας μέσα στην ανθρωπότητα, υπό το κράτος νέων νόμων, ανοχής η πιέσεως, εντός μιας νέας εποχής, σείεται κάθε μέρα και αμφισβητείται εντόνως από χιλιάδες ανθρώπους της καθημερινής βιοπάλης και των φοιτητικών κινημάτων που όλο και πιο πολύ πυκνώνουν, πονούν και αγωνιούν, για το που θα βγάλη αυτή η κατάσταση.

Πάνω από τον ορίζοντα της Ευρώπης είναι ορατή πλέον η διαπίστωση, για τους σοφούς και ψύχραιμους, ότι κοινωνίες χωρίς Θεό, δεν ζουν. Κάτι ζητούν τόσοι άνθρωποι, κάτι άλλο ψάχνουν. Νόμοι για δικαιώματα και ισοπολιτεία, με μόνη προϋπόθεση την σκέτη οικονομία του νέου ευρωπαϊκού πολιτισμού, καταντούν τελικά πηγή ανομίας. Μια κοινωνία που πιστεύει σε ένα Χριστό του κόσμου και μόνον έως του κόσμου ετούτου, δεν ζει. Η καλή αριθμητική δεν είναι η καλύτερη απάντηση στον ξύλινο εγκυκλοπαιδισμό  του μεσαίωνα.

Το ξέσπασμα απέναντι στο ψέμα και στα κατεστημένα ναι, ήταν ο Σταυρός του Κυρίου, όχι όμως μόνο αυτό και μέχρις εκεῑ. Πέταξε και τίναξε πέρα, την πλάκα του μνημείου Του, αναστήθηκε αληθινά, για να περάση μέσα από το κενό, το άδειο μνημείο του θανάτου, ολόκληρος ο κόσμος, στην καινή, στην γεμάτη από την θέα της Ανάστασης, καινούργια ζωή.

Για τούτο είμαστε Εκκλησία, για την βίωση αυτής της άλλης και νέας εν Χριστώ αναστημένης δια Σταυρού ζωής. Ο Αββάς Ισσάκ λέγει: «Η χαρά η εν Θεώ ισχυροτέτα εστί της ενταύθα ζωής». Η πέραν του τάφου ζωή έχει τελειωτή τον Χριστό και ως εκ τούτου η δια πάντων των Αγίων βιωμένη μαρτυρία της Εκκλησίας γίνεται ιδιαίτερα κατά τους καιρούς μας, η φωνή, η κραυγή του μαθητή που βροντοφώναξε όταν άγγιξε το Αναστημένο Σώμα του Χριστού: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου».

Για τούτο εμείς η Ορθόδοξη Κοινότητα της Ευρώπης, κομίζουμε εντός της την Ανάσταση. Δεν είμαστε το πείσμα της Ανατολής, η ευκαιρία υπενθύμισης γραφικών παραδόσεων. Ζώντας ειρηνικά μαζί με τους άλλους συμπολίτες μας και έχοντας τόσων χρόνων και περιπετειών αμέτρητα βάσανα, τόσων Μαρτύρων και Αγίων την ανάσα, λέμε ταπεινά για ο,τι είμαστε, λέμε ως Εκκλησία της Αναστάσεως: Χριστός Ανέστη! Ο ύμνος που θα σώση την ιερή των Ορθοδόξων παρουσία εις τους αιώνας των αιώνων.

Για τούτο παιδιά μου, από τον αγιοβάδιστο, αποστολικό τόπο της Ιεράς των Γορτυνίων Εκκλησίας, ως ταπεινά τέκνα Παύλου και Τίτου, μέσα από την απτή χριστιανική χάρη του τόπου αυτού υπογραμμίζουμε δια της Αγίας Γραφής, ότι χωρίς την Ανάσταση του Χριστού η πίστη μας είναι μάταιη. Στο ερώτημα κατά τους χρόνους της επί γης παρουσίας του Κυρίου: «Συ είσαι ο αναμενόμενος Μεσσίας η πρέπει άλλον να περιμένουμε» (Ματθ. 11, 3),  στο ανανεωμένο κατά τους καιρούς μας αυτό ερώτημα απαντούμε: Αληθώς Ανέστης Κύριέ μας, εσύ είσαι ο ερχόμενος καθ᾽ εκάστην στις καρδιές και τις υπάρξεις μας, με τον Τίμιο Σταυρό και την Ανάστασή Σου! Κάθε άλλη αναμονή νέων εποχών και θολών πειραματισμών φανερώνει απιστία, την ανθρωπομορφοποίηση των ιερωτέρων βιωμάτων της Εκκλησίας μας, την ζωή χωρίς Θεό, χωρίς Ανάσταση.

Ευχόμαστε σε όλους πλούσια την Χάρη του Αναστάντος Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, έτη θεοφιλή γεμάτα από το ανέσπερο φως της Ανάστασης.-

Με θερμές πασχάλιες ευχές
Ο Μητροπολίτης
† Ο Γορτύνης και Αρκαδίας Μακάριος