“Κορνήλιος Μοσχόβης”. Του Θεοφιλ. Επισκόπου Κνωσού κ. Μακαρίου. (2002)

† Ἀρχιμ. Κορνήλιος Μοσχόβης

Οἱ ὀλίγες αὐτές γραμμές δέν ἀποτελοῦν ἔπαινον διά τήν χρηστομίμητον πορείαν τοῦ ἀγαθοῦ λευΐτου π. Κορνηλίου. Χαράσσονται μετά δυσκολίας, ὡς προσκρούουσαι εἰς τό πνεῦμα του καί διά τοῦτο ζητοῦμεν απ’ αὐτόν συγνώμην, λέγοντάς του, ὅτι τάς προσφέρομεν εὐλαβῶς εἰς τόν Καλοῦντα τούς Πιστούς καί φρονίμους καί εἰς μνημόσυνον, ἐπί τῇ συμπληρώσει ἑνός ἔτους ἀπό τῆς κοιμήσεώς του.

Ὁ μακαριστός Γέροντας δέν ἐπεθύμει τόν ἔπαινον. Διά τοῦ χαρισματικοῦ τρόπου του, ἄνευ εὐσχήμων ταπεινολογιῶν καί ἐντέχνου ταπεινοφροσύνης, ἀπεδίωκε μέ κάθε τρόπον, ἀκόμα καί μέ τόν αὐτοσαρκασμόν, κάθε τί, ὅπου θά ἐμπόδιζε τήν πρακτικήν του, τήν καλογερικήν του, δηλαδή τήν διψῶσαν ἐκζήτησιν τοῦ Θεοῦ.

Ὁ προαπελθών πατήρ ὡς διάκονος ὑπηρέτησε σπουδαίας Ἐκκλησιαστικάς μορφάς τοῦ τόπου μας, ἁγίους Ἀρχιερεῖς οἱ ὁποῖοι, παρά τό ὅτι δέν ἐγνώριζε γράμματα, τοῦ ἐνεπιστεύθησαν πολύ λεπτάς ἀποστολάς.

Ἐκτιμήσαντες τό Ἐκκλησιαστικόν φρόνημα, τήν ἐσωτερικήν σοφίαν, γνῶσιν, ἀνιδειοτέλειαν, ἀφιλοχρηματίαν καί κυρίως τήν δυσέβρετον πνευματικήν του διάκρισιν, ὡς Ἱερομόναχος, πολλάκις τοῦ ἐξομολογήθησαν καί ἀμέτρητες φορές ἐκλήθη ὑπ’ αὐτῶν, διά νά ζητήσουν τήν γνώμην του, προκειμένου νά μή ἀποκάμῃ τό ἔλαιον ἐκ τῆς Κανδήλας τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας.

Θά μένῃ ὅμως πάντοτε καί κυρίως εἰς τήν καρδίαν τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων ὡς εἷς ἐκ τῶν ἀδιαφημίστων Γερόντων, πρᾶγμα σπανίζον διά τήν ἐποχήν μας, ὡς ὁ φρόνιμος οἰκονόμος, ὁ ἐκδαπανηθείς πρακτικός πνευματικός χιλιάδων ψυχῶν τοῦ Ἡρακλείου, ὑμνηθείς πολύ πρό τῆς ἐκδημίας του, ὑπό Πατέρων καί Δικαίων τῆς ἐποχῆς μας, διά τό χάρισμά του αὐτό, τό ἐγγίσαν τήν διόρασιν τῶν Ἁγίων, δι’ ἐκείνους πού ἐγνώρισαν καί ἐγεύθησαν τῶν εὐεργεσιῶν του.

Ὁ Ἁγιορείτης Πατήρ Παΐσιος ἔλεγε σέ Κρήτας: “Τί ἤρθατε νά κάνετε ἐδῶ; Ἔχετε στήν Κρήτη τόν π. Κορνήλιο”.

Γόνος τῆς Μικρᾶς Ἀσίας μέ δοκιμασμένας ρίζας, γνώστης τῶν παθημάτων τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ κόσμου καί τῆς Ἱστορίας, χωρίς νά παρεκκλίνῃ τῶν παραδοθέντων ἔγινε, χάριτι Θεοῦ, ὁ πνευματικός ἰατρός τοῦ σπηλαιώδους Ἱ. Ν. τοῦ Ἁγ. Φανουρίου Ἡρακλείου ὄχι μόνον ἁπλῶν ἀνθρώπων, ἀλλά καί πολλῶν σοφῶν καί γραματιζούμενων, σοφίζων καί σωφρονῶν αὐτούς, εἰς συνέχειαν τοῦ μακαριστοῦ προκατόχου του καί σπουδαίου ἐπίσης πνευματικοῦ τοῦ Ἡρακλείου π. Μακαρίου Παναγιωτοπούλου.

Εἰς αὐτό τό Ἱερόν καταφύγιον, παρέμεινεν εἰς τό λιτόν κελλίον του, ὡς πιστός καί προσευχόμενος Μοναχός, ἐξομολογῶν καί θεραπεύων, ἐνίοτε δέ ἀτενίζων ἐξ αὐτοῦ τήν θάλασσαν, ἡ ὁποία πολλάκις τόν ἐταξίδευε νοερῶς πρός τήν ἠγαπημένην πατρίδαν του, τήν πολύπαθον Μικράν Ἀσίαν, ἐδημιουργοῦσεν εἰς αὐτόν τήν διάθεσιν καταθέσεως ὄχι μόνον ὡφελίμων καί ἐμπειρικῶν πνευματικῶν λόγων, ἀλλά καί εὐστόχων προβληματισμῶν μέχρι διαθρησκειακοῦ καί διαχριστιανικοῦ περιεχομένου, διερωτώμενος διά τήν κατάστασιν τοῦ κόσμου ὡς πτώσεως, ἐπεκτεινόμενοι ἕως τό μέλλον τοῦ κόσμου, μέ θαυμασίας διηγήσεις.

Βλέπετε ὁ Γέροντας, ὑπῆρξε τέκνον τῆς Μεγάλης Ρωμιοσύνης, μηδέν ἔχων νά κάμῃ, μετά τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἐπαρχιωτισμοῦ ἤ τοῦ θρησκευτικοῦ ἐξυγχρονισμοῦ.

Ἐγένετο ἄγρια θάλασσα τό ἀσκητικόν πρόσωπόν του διά τήν ἁμαρτίαν καί ἡμέρα σελασφόρος διά τήν ψυχήν, ἐπιχέων τό ἔλαιον τοῦ Θεοῦ ἐπί τῶν πληγῶν μετά θαυμαστῆς ὑπομονῆς, ἀκόμα καί κατά τάς ἐλευθέρους στιγμάς, ἐπί τόσας δεκαετίας μετά τῆς χαρακτηριζούσης τήν φυσιογνωμίαν του ἀμέτρου διακρίσεως.

Ὁ Θεός νά δώσῃ ἀξίους συνεχιστάς του πολυσεβάστου π. Κορνηλίου ἐκ τῶν τέκνων τῆς Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Τίτου, πρός δόξαν τοῦ Ἁγίου Ὀνόματος Αὐτοῦ καί πρός στηριγμόν τῶν ἀνθρώπων πού ζητοῦν τήν χάριν καί τό ἔλεός Του.

Ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις † Ὁ Κνωσοῦ Μακάριος

(Δημοσιεύθηκε στό Περιοδικό Ἀναγέννησις)