“Η Ορθοδοξία και ο Ορθόδοξος νέος μπροστά στην Γ΄ Χιλιετία”. Του Διακόνου Μιχαήλ Παπαδάκη.

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΝΕΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ Γ’ ΧΙΛΙΕΤΙΑ

Ζούμε σε μια εποχή «φιλονεϊσμού», «μοντερνισμού» και «νεωτερισμού», που βλέπουμε τις ηθικές αξίες να καταρρέουν, να ισοπεδώνονται και να μην υπάρχει ήθος. Το εκκλησιαστικό φρόνημα και η εκκλησιαστική συνείδηση τείνουν να εκλείψουν, με αποτέλεσμα πολλοί νέοι, να ζουν μέσα σε ψευδαισθήσεις, οι οποίες δεν τους βοηθούν ουσιαστικά, να κοιτάξουν μέσα τους, να ψάξουν τον εαυτό τους, να αναγνωρίσουν και να διορθώσουν τα λάθη, τις αδυναμίες και τις ατέλειες τους. Να αποκτήσουν με λίγα λόγια αυτογνωσία. Ένας νέος με εκκλησιαστικό φρόνημα, συνείδηση και <<γνώθι σ’ αυτόν>>, μπορεί να  συναντήσει, να γνωρίσει και να πιστέψει στη δύναμη του Ιησού Χριστού.

Από την άλλη πλευρά στο κοινωνικό περιβάλλον της Γ’ χιλιετίας, επικρατεί ένα κλίμα «μολυσμένο» και «υποβαθμισμένο». Να μου επιτραπούν οι εκφράσεις, ένα περιβάλλον αθεϊσμού, καταναλωτισμού,ηδονισμού, και πάνω απ’ όλα περιβάλλον άρνησης και αντιεκκληστικότητας. Κάτω από τέτοιες συνθήκες λοιπόν, η ορθοδοξία θεωρείται χώρος περιθωριακός, το μήνυμα του ευαγγελίου προβάλλει το παράδοξο, ενώ το πρόσωπο του Ιησού, θεωρείται ξένο και απόμακρο. Όλα αυτά τα φαινόμενα είναι αποτέλεσμα μιας Νέας τάξης πραγμάτων, μιας Νέας εποχής, όπως κάποιοι θέλουν να την αποκαλούν.

Βεβαίως θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι τα φαινόμενα της νέας αυτής τάξης πραγμάτων έχουν ως βασικό άξονα την παγκοσμιοποίηση.

Η ορθοδοξία λοιπόν σήμερα αφ’ ενός μεν και αφ’ ετέρου δε ο ορθόδοξος νέος, καλείται να αντιμετωπίσει μια κρίσιμη εποχή. Πρέπει λοιπόν να έχει θέση και λόγο στα κοινωνικά δρώμενα αυτής.

Η θέση της Ορθοδοξίας σήμερα έχει τη μορφή ενός διαρκή αγώνα, για να μην εγκλωβιστεί μέσα στον σύγχρονο ορθολογιστικό και εγωκεντρικό πολιτισμό μας.

Δεν αποβλέπει σε μια απλή ηθική καλυτέρευση του ανθρώπου όπως πράττουν πολλά θρησκευτικά ,φιλοσοφικά και κοινωνικά συστήματα. Σκοπεύει πάντοτε στην οντολογική, δηλαδή στην υπαρξιακή ανακαίνιση του ανθρώπου ειδικότερα και γενικότερα όλης της κτίσης.

Επιπλέον αποτελεί τη μόνη γλώσσα στην εποχή μας που μπορεί να διαλεχτεί με όλη την οικουμένη και να φωτίσει τον κόσμο.

Σ’ αυτήν καταφεύγουν οι άνθρωποι που πνίγονται στον κατακλυσμό της σύγχυσης, προσπαθώντας να συναντήσουν την σταθερή ελπίδα, τον Ιησού Χριστό. Τον μοναδικό θεάνθρωπο που δύναται να τους βγάλει από οποιοδήποτε αδιέξοδο κι αν βρίσκονται.

Ο «Ιησούς  Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας (Προς Εβρ.13,8)».Μέσα στην αέναη ροή του χρόνου ο Ιησούς  Χριστός παραμένει χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας ,η αρχή, το τέλος και το νόημα της ιστορίας. Πάντα όμως σημείο  αντιλεγόμενο.

Η μία αγία καθολική και αποστολική εκκλησία έζησε τον 20ο αιώνα με παράδοξο τρόπο, πορεύθηκε και θα πορεύεται μπροστά στη Γ’ χιλιετία για να επιβεβαιώνει πάντα τον λόγο του Κυρίου.<<και πύλαι άδου ου κατισχισουσιν αυτης >>(ΜΑΤΘ.16,18).

Η θέση του ορθόδοξου νέου μπροστά στις προκλήσεις της Γ’ χιλιετίας και της παγκοσμιοποίησης των πάντων είναι δύσκολη και ευαίσθητη. Δεν θα ήταν σωστό να κλειστεί στον εαυτό του και να εγκαταλείψει τη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης, χωρίς ελπίδα και βοήθεια. Αντιθέτως έχει χρέος να καλλιεργήσει στους κόλπους της εκκλησίας μια μεταφυσική αντίληψη που θα εστιάζεται στην πίστη γύρω από το πρόσωπο του Ιησού, με στόχο την ηθική του βελτίωση. Δεν θα πρέπει να αρνηθεί την ύπαρξη της παγκοσμιοποίησης όσο και  αν χαρακτηρίζεται από πολλούς μύθους. Διότι δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι η τεχνολογία και η κοινωνία γενικότερα δεν αποτελούν και δεν γίνονται εκκλησία, αλλά γεννιούνται και ολοκληρώνονται μέσα σ’ αυτήν. Ο κάθε άνθρωπος  είναι προορισμένος για την βασιλεία του Θεού.

Συνεπώς ο κάθε ορθόδοξος νέος  θα πρέπει να έχει υπεύθυνη και ξεκάθαρη θέση έναντι της παγκοσμιοποίησης. Απαραίτητη προϋπόθεση των παραπάνω είναι να έχει επίγνωση  των δομικών προβλημάτων και αδυναμιών της. Αλλά κυρίως και το τι πρέπει να προσφέρει, αφού βέβαια λάβει γνώση του εσωτερικού κόσμου της ψυχής του.

Ο σημερινός νέος δεν θα πρέπει να υποστηρίζει θέσεις που κολακεύουν την εκοσμίκευση και έρχονται σε αντίθεση με ην παράδοση της εκκλησίας ,αλλά απεναντίας, να υποστηρίζει και να αγωνίζεται για  την ομολογία της Πίστεως και της ελληνορθόδοξης παράδοσης. Έστω και αν ένα μεγάλο μέρος της εποχής που ζούμε την ειρωνεύεται και ως εκ τούτου αντιτίθεται σ’ αυτήν.

Τελειώνοντας αυτό το ταπεινό και λακωνικό μου άρθρο, θα ήθελα να κλείσω με το συλλογισμό, ότι ο νέος άνθρωπος θα πρέπει να έχει θέση, λόγο, βούληση, αποφασιστικότητα και πάνω απ’ όλα πίστη στην Εν Τριάδι Θεότητα για να κάνει την πνευματική του υπέρβαση στους χαλεπούς καιρούς τους οποίους ζούμε, που επίκεντρο έχουν όπως προαναφέραμε πριν, την παγκοσμιοποίηση.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία από την απέραντη όχθη όπως πάντα επί 2000 χρόνια έτσι και τώρα θα συνεχίζει δυνατή, κραταιή, ακλόνητη ,αλύγιστη και πάνω απ’ όλα αλώβητη μπροστά στις προκλήσεις της Γ’ χιλιετίας και θα παραμένει…»Πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων»

ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ