“Ηρωδιανοί, Χριστούγεννα και νιότη”. Του Αρχιμ. Μακαρίου Δουλουφάκη, Πρωτοσυγκέλλου Ι. Αρχιεπισκοπής Κρήτης. (1997

“ΗΡΩΔΙΑΝΟΙ”, ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΝΙΟΤΗ

Tου Πρωτοσυγκέλλου της Ι. Αρχιεπισκοπής Κρήτης, Αρχιμ. Μακαρίου Δουλουφάκη. Χριστούγεννα 1997. Άρθρο στην Εφημερίδα “Μεσόγειος” Ηρακλείου.

Διακατεχόμενοι από πλήθος αισθημάτων χαράς και ευφροσύνης εορτάζουμε και φέτος τη Γέννηση του Θεανθρώπου Ιησού, του Νέου Παιδίου της Οικουμένης.

Αν και για την Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία η μεγαλύτερη εορτή είναι το Πάσχα, δεν παύει να εορτάζει με ιδιαίτερη λαμπρότητα και τη Γέννηση του Χριστού, τα Χριστούγεννα.

Τα Χριστούγεννα έφεραν πάνω στη γη το νέο μήνυμα της ελπίδας και της χαράς στον τότε φθειρόμενο από τα πάθη, τις εσωτερικές αντιθέσεις και τα ψευτομεσσιανικά του οράματα, παλαιό κόσμο της ρωμαϊκής επικράτειας.

Χαρακτηριστική η ερώτηση των Μάγων: “πού είναι ο νεογέννητος βασιλιάς των Ιουδαίων; Είδαμε το άστρο Του και ήρθαμε να τον προσκυνήσουμε”. Γεμάτη από βαθιά δίψα να γνωρίσουν το Δοτήρα της νέας ζωής ερχόμενοι από την Ανατολή προς προσκύνησή Του.

Παρά ταύτα και ενώ όλος ο κόσμος αναμένει με βεβαιότητα το μεγάλο γεγονός, η κοσμική εξουσία της εποχής αντιθέτως ταράσσεται και συγκεντρώνει τους γραμματείς και αρχιερείς του λαού για να πληροφορηθεί “πού ο Χριστός γεννάται”. Όσο περισσότερες συγκεντρώνονται πληροφορίες από τους υπηρέτες και τους αξιωματούχους της για τις αναγγελίες των Προφητών, τόσο μεγαλύτερη η ανησυχία και η αβεβαιότητά της.

Η ταπεινή Βηθλεέμ όπως γράφει η Παλαιά Διαθήκη: “δεν θα είναι διόλου στο εξής ασήμαντη ανάμεσα στις σπουδαιότερες πόλεις του Ιούδα, γιατί από αυτήν θα προέλθει Εκείνος, που θα οδηγήσει το λαό του Θεού”.

Η παραφροσύνη του Βασιλιά Ηρώδη, η εσωτερική του ταραχή γεννημένη από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής, η οποία προαναγγέλλει δια στόματος Αγίων Προφητών την έλευση ενός νέου Βασιλιά, τον οδηγεί στην κατάστρωση σχεδίων εξοντώσεως Του, από το φόβο της απώλειας της εξουσίας. Καλεί κρυφά τους Μάγους και με δόλιο τρόπο, τους δίνει την εξής εντολή: “πηγαίνετε και ψάξετε καλά για το παιδί και μόλις το βρείτε να με ειδοποιήσετε, για να έρθω και γω να προσκυνήσω”!

Ο Θεός όμως πρόσταξε τους Μάγους, μετά την εγκάρδια προσκύνησή τους να μην ξαναγυρίσουν στον Ηρώδη, “γι’ αυτό έφυγαν για την πατρίδα τους από άλλο δρόμο”. Η Θεϊκή επέμβαση ματαιώνει τα καλοστημένα σχέδιά του και προχωρεί στο σφάξιμο χιλιάδων νηπίων στο χώρο της Ιουδαίας για να σκοτώσει το Θείο Βρέφος.

Η δολιότητά του, δεν εκδηλώνεται μόνο για εκείνη τη στιγμή ή για άλλες περιστασιακές. Ο Ηρώδης ήταν πρόσωπο ιδιαίτερα μισητό και αντιπαθητικό (λόγω του ότι ήταν Ιδουμαίος δηλαδή μη γνήσιος Ιουδαίος) που σύμφωνα με τον Ιστορικό Ιώσηπο, δεν δίστασε να σκοτώσει τα 45 από τα 75 μέλη του Μεγάλου Συνεδρίου. Επίσης τη γυναίκα του, τη πεθερά του, τα παιδιά του Αλέξανδρο, Αριστόβουλο, Αντίπατρο και πολλά συγγενικά του πρόσωπα. Στο τέλος της ζωής του και μάλιστα τις τελευταίες ημέρες, συνέλαβε και εκτέλεσε όλους τους εκπροσώπους του λαού.

Την παράδοσή του συνέχισε ο γιος του Αρχέλαος, ο οποίος διαδεχόμενος τον πατέρα του στην εξουσία, έκαμε ακόμα χειρότερα πράγματα απ’ αυτόν. Ο άλλος του γιός, ο Αντύπας αποκεφάλισε τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, πήρε για γυναίκα του τη γυναίκα του αδελφού του ενώ ζούσε και συμμετείχε στο δικαστήριο εναντίον του Ιησού Χριστού. Ο εγγονός του, ο Ηρώδης Αγρίππας, κήρυξε διωγμό κατά της Εκκλησίας και επίσης σκότωσε τον Ιάκωβο το Ζεβεδαίο. (βλ. λεξ. ορθοδ. θεολογίας Σ. Νίκα, Αθήνα 1997)

Ο γεννήτορας λοιπόν αυτής της αιμοσταγούς οικογενείας, αυτός που μετέδωσε μια τέτοια παράδοση μίσους, εκδικήσεων και φόνων στο κύκλο του, μόνο και μόνο για τη κατοχή της εξουσίας, εφόνευσε όπως προείπαμε, τα χιλιάδες παιδιά, εφόνευσε τη νιότη, για να μην γλυτώσει από το κοφτερό ξίφος του ούτε το νήπιο Ιησούς Χριστός. Κατακτημένος από την κοσμική του νοοτροπία, δεν μπορούσε να κατανοήσει ότι η Βασιλεία που θα έφερνε στο κόσμο το Βρέφος της Φάτνης, δεν θα ήταν εκ του κόσμου τούτου.

Το μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Θεού που ενηπίασε και καταδέχτηκε να λάβει την παθητή ανθρώπινη φύση για να την αναγεννήσει, φάνταζε τότε ως ένας μύθος.

Ο απλός λαός όμως που πίστευε με άδολη πίστη στο Θεό, διατηρούσε ζωντανά μέσα στις παραδόσεις και τη συνείδησή του την εσχατολογική προσδοκία περί της ελεύσεως του Μεσσία.

Οι Προφήτες έλεγαν ότι στη Βηθλεέμ, μια Κωμόπολη από την οποία καταγόταν η γενιά του Προφητάνακτα Δαβίδ, σ’ αυτή την ίδια Πόλη, απ’ αυτό το ίδιο μέρος, θα προέλθει η σωτηρία όλου του κόσμου.

Το “Νέον Παιδίον” από την ταπεινή Του Φάτνη της Βηθλεέμ της Ιουδαίας, έδωσε την αιώνια νεότητα, την ελπιδοφόρα συνέχεια μπρος στο τέλος ενός παλαιού κόσμου που εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, καλεί δια των Αγγέλων Του, στην Εορτή και Πανήγυρη της χαράς, της Γεννήσεως του Καινού, του νέου.

Οι “ηρωδιανοί” οι άνθρωποι δηλαδή του Ηρώδη της εποχής του Χριστού είχαν δημιουργήσει μια δική τους παράταξη και δίδασκαν πως πρόκειται να έλθει άλλος Μεσσίας (πρωτοστάτησαν στη Σταύρωση του Χριστού) και τώρα νέοι “ηρωδιανοί” του αιώνα τούτου με τα θελκτικά χρώματα και τα χρυσωμένα χάπια της ευτυχίας, έκστασης καλούν τους νέους στην προσκύνηση όχι ενός, αλλά πολλών ψευδομεσσίων για να κρατούνται παρόμοια μ’εκείνο τον άλλο, στη “γλυκύτητα” του καταναγκασμού των συνειδήσεων και του πορισμού χρημάτων και άλλων που απορρέει απ’ αυτήν.

Αν και πέρασαν τόσοι αιώνες και παρά τα επιτεύγματα της επιστήμης και της σοφίας των ανθρώπων, υπάρχουν σήμερα πολλοί νέοι που ζουν σαν γέροι. Κουρασμένοι διαβάτες από ένα κόσμο που μόνο λέει για ζωή. Απελπισμένοι στρατοκόποι από ένα σύγχρονο πολιτισμό που ανέχεται με χαμογελαστό προσωπείο το θάνατο, τη καταστροφή του καλού αυθορμητισμού, το σβήσιμο κάθε προσδοκίας, τον πρόωρο γηρασμό, φτιαγμένος από τα αβάσταχτα φορτία του άγχους, της αποστροφής και της φριχτής μόνωσης, μοναξιάς που συγκροτεί ένα νέο “ηρωδιακού” τύπου φόνο συμπλεγμάτων και ανομιών, πολλές φορές μάλιστα τόσο οδυνηρός ώστε να διχάζει και να σκίζει στα δύο τον εσωτερικό κόσμο της νιότης που παλεύει σαν πρωτομάρτυρας, για να κρατηθεί στην ισορροπία του φυσιολογικού και στην ενότητα ψυχής και σώματος, βασικότατες αρχές των λόγων, του μόνου Αιώνιου Νέου, του Ιησού Χριστού.

Υπέρ την χρηματική και άλλη σκοπιμότητα, ο Χριστός καλεί με ιδιαίτερη θέρμη, τους νέους να γίνουν συμμέτοχοι ενός άλλου πλούτου, θείας ευλογίας και σοφίας. “Ο Θεός των Χριστουγέννων” κατά την προσφιλή έκφραση Ιεράρχου του Φαναρίου, καλεί τους νέους να μη γίνουν οπαδοί ενός ή κανενός ενθρονισμένου ημίθεου επί της γης, αλλά φίλοι Του και αδελφοί Του. Μέτοχοι της ταπεινοφροσύνης της φάτνης Του. Συγκάτοικοι στο Σπίτι Του, που προβάλλει το μέτρο της διάκρισης. Προκαλεί και εισέρχεται στο ψεύδος για να το μεταβάλει εις αλήθειαν και ανακούφιση των υπαρξιακών λογισμών, που γι’ αυτούς λίγοι τους μιλούν, γιατί “πρέπει”, όπως τους λένε, μέσα από ποικίλους προγραμματισμούς, να φτιάξουν την “καριέρα” τους, απωθούντες απ’αυτούς υποσυνείδητα κάθε άλλη καλή πτυχή της ζωής, κάθε πνευματικό προσανατολισμό που δροσίζει το είναι, για να φτάσουν στο τραγικό τέλος της γηρασμένης και αποκαμωμένης νιότης.

Μάθετε σήμερα λοιπόν και ακούστε τον ειρηνικό Ύμνο της αγάπης που ξεχύνεται παντού απ’ την ταπεινή Φάτνη του Ιησού Χριστού, Υιού του Παλαιού των Ημερών.

Ποτέ δεν θα παύσει να υπάρχει νεανικός σκοπός και τραγούδι για σας που θυσιαστικά στέκεστε απέναντι στο χάος, την καταστροφή και την ανισότητα.

Μάθετε ότι : “τεθνήκασι γαρ οι ζητούντες την ψυχήν του Παιδίου” ( Ματθ. 2,20 ). Ο θείος Δομήτορας της ελπίδας και της νιότης είναι μέσα σας και ως νέοι είστε τα προνομιούχα πλάσματα του Θεού.

Δεν ταιριάζει λοιπόν σε σας η ταπεινολογία αλλά η πραγματική ταπεινοφροσύνη χωρίς την οποία δεν μπορείτε να πλησιάσετε ο ένας τον άλλον άρα πάντα απομονωμένοι αποκαμωμένοι απ’ την αγάπη της ζωής. Ο Χριστός μακάρισε μαζί με τους άλλους και τα παιδιά, τους νέους ( Μαρκ. 10,16, ) δείχνοντας μ’ αυτό το τρόπο ότι είναι οι αυθεντικοί Του μαθητές, και όχι οι οπαδοί Του “Γι’ αυτούς είναι η Βασιλεία των Ουρανών” ( Ματθ. 19,14 ).

Η Φάτνη Του άνοιξε για όλους και ιδιαίτερα για τους νέους, την Βασιλεία Του σαν δώρο και όχι σαν ανταπόδοση και οφειλή.

Είστε λοιπόν οι αληθινοί μαθητές που καλείστε και σεις σήμερα, να γίνετε “νήπιοι” γι’ Αυτόν. Ευτυχισμένοι αυτοί που νιώθουν και αισθάνονται έτσι. Θα εορτάσουν Χριστούγεννα με εκείνες τις αξέχαστες για τον καθένα από εμάς Χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις της νιότης, που είχαν μέσα τους την αναμονή, την προσδοκία της Εορτής.