“Εκκλησία Κοινωνία”. Του Διακόνου Μιχαήλ Παπαδάκη.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Εκκλησία και κοινωνία αποτελούν δύο αναπόσπαστες έννοιες που παίζουν καθοριστικό ρόλο στη ζωή του ανθρώπου. Για το λόγο αυτό αντιλαμβανόμαστε το γεγονός  για το πια πρέπει να είναι η θέση  και η δράση της Εκκλησίας μέσα στην κοινωνία .Η Εκκλησία όπως γνωρίζουμε είναι ένας θεοσύστατος και θεανθρώπινος θεσμός¨ δραστηριοποιείται κατά κύριο λόγο ως προς την αναζήτηση του Θεού, για την σχέση του ανθρώπου προς τον Θεόν, και για την σχέση του ανθρώπου προς τον πλησίον του.

Αν κάνουμε μια ιστορική αναδρομή στους Αρχαιοελληνικούς χρόνους θα δούμε ότι η λέξη κοινωνικός ταυτιζόταν με την λέξη πολιτικός. Η λέξη πολιτική στην αρχική της σημασία  σήμαινε την ζωή της πόλης. Στον Αριστοτέλη το «πολιτικός» ταυτίζεται με το «κοινωνικός».Γι’αυτό και στα Πολιτικά γράφει «άνθρωπος φύση ζώον  πολιτικόν», δηλαδή κοινωνικόν.

Παρατηρώντας τα πράγματα υπ’αυτό το πρίσμα μπορούμε  να ισχυρισθούμε ότι η Εκκλησία πρέπει να έχει λόγο για ότι γίνεται μέσα στην κοινωνία.

Η Εκκλησία ζώντας σ’έναν συγκεκριμένο κοινωνικό χώρο, όπου εκδηλώνονται κάποια κοινωνικά φαινόμενα ,με τον Λόγο της και προπάντων με την ζωή της, μπορεί να σώζει τους ανθρώπους και να μεταμορφώνει τις κοινωνίες. Η Εκκλησία με την ζωή που διαθέτει παρεμβαίνει ουσιαστικά στην κοινωνία με απώτερο σκοπό τον «μετασχηματισμό», δηλαδή την εν Χριστώ μεταμόρφωση ανθρώπου και κοινωνίας μέσα  στο σώμα του Χριστού.

Τα κοινωνικά προβλήματα τα οποία υπάρχουν και γεννιούνται μέσα από τις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων, η Εκκλησία μπορεί να πάρει θέση και να ασχοληθεί με αυτά.

Η στάση την οποία παίρνει η Εκκλησία προς τα προβλήματα των ανθρώπων δεν είναι ειδωλολατρική και δεν περιορίζεται αποκλειστικά και μόνο στο ενθάδε, ούτε δοκητική δηλαδή φανταστική.

Το έργο της εκκλησίας επικεντρώνεται στο να οδηγήσει τον κόσμο στην θεώρηση των κοινωνικών φαινομένων, εν Χριστώ. Συνεπώς η κατ’εξοχήν  κοινωνική προσφορά της εκκλησίας, έγκειται στο να οδηγήσει τον κόσμο στην πραγματική νίκη κατά της αμαρτίας, που είναι και αποτελεί μετοχή στην Ανάσταση του Χριστού και όλης της ανθρώπινης ύπαρξης . Στο βαθμό να μη χάσει ο άνθρωπος ακόμα και στον κοινωνικό χώρο την ουράνια προοπτική του.

Κοινωνικότητα χωρίς πνευματικότητα είναι νοθευμένη κατάσταση, καθώς επίσης και πνευματικότητα που δεν οδηγεί στην αγαπητική κοινωνία, είναι κάλπικη και πλαστή. Συνεπώς η συμπόρευση πνευματικότητας και κοινωνικότητας βρίσκεται  έξω από τις δυνατότητες κάθε πολιτικής και κρατικής παρουσίας. Μπορεί να γίνει εφικτή μόνο με την εν Χριστώ αναγέννηση και ανακαίνιση του ανθρώπου.

Η εκκλησία ως θεανθρώπινος θεσμός έχοντας ιδρυτή της τον θεάνθρωπο Ιησού Χριστό είναι Μία , Αγία, Καθολική και Αποστολική. Ο  όρος καθολικός είναι αριστοτελικός και σημαίνει το καθ’όλον, δηλαδή το ολόκληρο. Επομένως η εκκλησία μας κατέχει για τον Τριαδικό Θεό ειδικότερα και για τον άνθρωπο και τον κόσμο  γενικότερα, όλη την αλήθεια. Για τον λόγο αυτό δεν μένει περιθωριοποιημένη από τα κοινωνικά δρώμενα των σημερινών κοινωνικών ανακατατάξεων.

Η εκκλησία μπορεί να παρέμβει ουσιαστικά και να ασχοληθεί με προβλήματα  που μαστίζουν τη ζωή του ανθρώπου και να τον οδηγήσει από την απατηλή και ψεύτικη ηδονή, στην πνευματική υπέρβαση που είναι και αποτελεί το σημείο αναφοράς κάθε χριστιανού. Η εκκλησία μέσα στην κοινωνία  αποτελεί την Μάνα όλων μας  δεν ανήκει αποκλειστικά σε κανέναν, όλοι οι άνθρωποι ανήκουμε σ’αυτήν και όλοι είμαστε παιδιά της. Για όλους μας αποτελεί την θαλπωρή και την ελπίδα μας ,για κάθε δύσκολη στιγμή που τυχόν θα περάσουμε στη ζωή μας.

Η εκκλησία δεν εισέρχεται στην διαίρεση της κοινωνίας. Απεναντίας εισέρχεται καινοτικά μέσα στα σύγχρονα κοινωνικά φαινόμενα  και στις σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες για να προφυλάξει τη διαίρεση – διάσπαση της κοινωνίας και να την οδηγήσει στην εν Χριστώ ενότητα. Η ιστορική πορεία της εκκλησίας μέσα στην κοινωνία είναι μια συνεχής προσφορά που επικεντρώνεται, στο διακονικό, αγιαστικό και σωτηριολογικό της έργο. Για τον λόγο αυτό η εκκλησία μας σε κάθε κρίσιμη εποχή όπου αυξάνεται στο έπακρο η αλλοτρίωση του ανθρώπου, προσπαθεί και αγωνίζεται με κάθε τρόπο να διαφυλάξει την υπαρκτική της αλήθεια.

Η κοινωνία μας σήμερα οδεύει προς έναν ηθικό εκφυλισμό και η νεολαία μας διέπεται από τις οδυνηρές συνέπειες ενός πνευματικού ξεπεσμού. Σε καθημερινή βάση, αιρέσεις και παραθρησκευτικές  οργανώσεις, απλώνουν τα πλοκάμια τους, απειλώντας την πνευματική μας ανεξαρτησία. Παιδεία και οικογένεια βρίσκονται στα πρόθυρα της διάλυσης, ενώ παράλληλα θεσμοί του έθνους  και συνειδήσεις, δεινοπαθούν στην επικράτηση τους.

Μέσα σ’ αυτήν την κρίση που βρίσκεται η κοινωνία μας έρχεται η εκκλησία και παίρνει θέση και λόγο, για την διασφάλιση και διαφύλαξη αυτών των ιδανικών. Δραστηριοποιείται σε όλα τα επίπεδα, παίζει τον πνευματικό της ρόλο, με δυναμισμό και σοβαρότητα. Για τον λόγο αυτό κανείς δεν μπορεί να ιδιοποιείται και να καπηλεύεται την Εκκλησία.

Η εκκλησία θα εξακολουθήσει με την βοήθεια του Τριαδικού Θεού να ασκεί το ποιμαντικό της έργο μέσα στην κοινωνία, προσευχόμενη «Υπέρ της του κόσμου σωτηρίας».

ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ

Διάκονος Ι. Μ. Ν. Αγ. Γεωργίου Μοιρών, Θεολόγος