Εγκύκλιος της Ι. Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης, για το άνοιγμα των εκκλησιών στο εκκλησίασμα, 8/5/2020.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΙΕΡΑ  ΕΠΑΡΧΙΑΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΡΗΤΗΣ

Ἀριθμ. Πρωτ. 369                                                                                             Ἡράκλειον, 8 Μαΐου 2020

 

Πρός τούς Αἰδεσιμωτάτους Κληρικούς, τούς Ὁσιωτάτους Μοναχούς καί τόν εὐσεβῆ Λαό τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης

Ἀγαπητοί μας, Χριστός Ἀνέστη!

Ὅλοι γνωρίζετε ὅτι ὁ Τόπος μας, ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία, ἡ ὑφήλιος ὅλη καὶ ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς, περάσαμε στενάχωρες μέρες ἀπό τήν πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ. Ἄλλαξε ἡ καθημερινότητά καὶ οἱ προγραμματισμοί μας. Τὰ σχέδιά μας σκορπίστηκαν, ἡ αἴσθηση ὅτι τὰ πάντα μποροῦμε νὰ τὰ ἐλέγχουμε κλονίστηκε, καὶ οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς φάνηκαν ἀδύναμοι μπροστὰ σέ ἕνα μικρό καί ἀθέατο ἰό. Κάτι τόσο μικρὸ ἀπείλησε τὴ μεγάλη ἰδέα μας.

Αὐτὸ ὅμως μᾶς ἔκανε νὰ ταπεινωθοῦμε καὶ νὰ σκεφτοῦμε, τὰ λόγια τοῦ Κυρίου, «…πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται…»,[1] δηλαδὴ «…ἐκεῖνος ποὺ ὑψώνει τὸν ἑαυτό του θὰ ταπεινωθεῖ…». Ἄλλωστε γνωρίζουμε ὅλοι καλά, ὅτι τίποτε δὲν ὡριμάζει καὶ δὲν βαθαίνει τὸν ἄνθρωπο ὅσο μία δοκιμασία. «Σήκωσε, πᾶρε τούς πειρασμούς καί κανένας δέν θά σωθεῖ»[2]. Γιατί μονάχα ὡς μία δοκιμασία θὰ μποροῦσε νὰ ἑρμηνευθεῖ ἡ φάση ποὺ περνᾶμε καί ὡς ἕνας παγκόσμιος κανόνας ἀπό τόν Θεό ὄχι φυσικά γιά νά τιμωρήσει, ἀλλά γιά νά παιδαγωσήσει.

Πρωτόγνωρος βέβαια γιά ἐμᾶς, τοὺς ἀνθρώπους τοῦ σήμερα, ἀλλὰ ὄχι γιά τὸ χθὲς τοῦ πλανήτη μας. Αὐτὸς, μαζὶ μὲ τοὺς ἑκατομμύρια ἀνθρώπους ποὺ ἔζησαν στὴ ράχη τῆς ἱστορίας του, γνώρισε ὄχι μονάχα πολλὲς πανδημίες, ἀλλὰ καί ποικίλες δοκιμασίες. Κι ὅμως ὁ Θεὸς θέλησε νὰ ζήσει, νὰ ἐπιβιώσει καὶ νὰ ὑπάρξει. Γιατί ὁ Θεὸς εἶναι πηγὴ ζωῆς καὶ ποτὲ θανάτου. Εἶναι πάντα μὲ ἐκείνους ποὺ ἀγωνίζονται νὰ σώσουν τὴ ζωή, ἀκόμη καί ἑνὸς ἀνθρώπου.

Νὰ εἶστε βέβαιοι, ὅτι αὐτὸ θὰ γίνει καὶ τώρα. Ὁ Θεὸς θὰ μεταμορφώσει τὸ κακὸ σὲ εὐλογία, τὴν καταστροφὴ σὲ εὐκαιρία, τὸν πειρασμὸ σὲ εὐλογία, γιατί γιά τὸν Θεὸ δὲν ὑπάρχουν ἀδιέξοδα, ραγίζει τὰ μνήματα τῆς ἱστορίας καὶ σκορπᾶ Ἀναστάση.

Μετά ἀπὸ ἀτομικὲς καὶ συλλογικὲς θυσίες, ὧρες καὶ μέρες γεμάτες ἀγωνία, ἡ κοινωνία μας φαίνεται νὰ κάνει τὰ πρώτα βήματά της πρὸς τὸν τερματισμὸ καὶ τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὴν πρώτη φάση τῆς θανατηφόρου ἐπιδημίας. Αἰσιοδοξία καί ἐλπίδα, γεμίζουν τὰ πρόσωπά μας, γιατί μία περίοδος ἐγκλεισμοῦ τερματίζεται. Αὐτὸ ὅμως τὸ γεγονός, δὲν πρέπει νὰ μᾶς ὁδηγήσει σὲ μία ψυχικὴ ἀντιδραστικότητα, ἀπείθειας καὶ παραβιάσεως τῶν κανόνων προφύλαξης ἀπὸ τὸν ἰό. Σίγουρα κερδίσαμε μία πρώτη σκληρὴ μάχη, ἀλλὰ δὲν τελείωσε ὁ πόλεμος. Ἡ ζωὴ πρέπει νὰ προφυλαχτεῖ ὡς μέγιστο δῶρο τοῦ Θεοῦ. Οἱ χριστιανοὶ δὲν εἴμαστε ἐραστὲς τοῦ θανάτου, δὲν μισοῦμε τὸν κόσμο καὶ τὴ ζωή, δὲν ἐργαζόμαστε γιάτὴν καταστροφή, ἀλλὰ για τὴ μεταμόρφωση τῆς κτίσης ὁλάκερης σὲ εἰκόνα καὶ πρόγευση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Γι᾽ αὐτὸ, σᾶς καλοῦμε ὅλους σέ μετάνοια. Ὅλοι μαζὶ, νὰ φανερώσουμε στὸν κόσμο, στὴν κοινωνία μας, ὅτι οἱ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, οἱ Χριστιανοί, εἶναι ἄνθρωποι εὐθύνης ἀπέναντι στὸν πλησίον τους, προασπίζουν τὴ ζωὴ καὶ ἀγωνίζονται γιά τὴν πρόοδο, δὲν ἀντιμάχονται τὴν ἐπιστήμη, δὲν ἀπειλοῦνται ἀπὸ τὸν φόβο ἢ τὴν ἀπειλὴ μιᾶς παθολογικῆς καταστροφολογίας ἢ προφητομανίας. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ βιώνει τὴν κατὰ Χριστὸν ζωή, ὅταν οἱ ἄλλοι σπέρνουν τὸν πανικὸ, ἐκεῖνος ἐπιλέγει τὸ φῶς ἀπέναντι στὸ σκοτάδι τῶν συνωμοσιολόγων καὶ ταραχοποιῶν τῆς διανοίας. Ὅ Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης τονίζει τό ἑξῆς: «Νά προσπαθεῖς νά μή σπρώχνεις ἀπό μέσα σου πρός τά ἔξω τά κακά πού ἔχεις, ἀλλά νά ἀνοίγεις τήν πόρτα γιά νά ἔλθει τό φῶς, πού εἶναι ὁ Χριστός, καί θά φύγουν τά σκοτάδια σου πού ὑπάρχουν μέσα σου»[3]. Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας, μέσα σὲ ἕνα κόσμο ποὺ γεύεται τὴν πικρία τῆς ἀπόγνωσης, νά κομίζει τὴ γλυκύτητα τῆς πίστεως, νά βεβαιώνει πάντες ὅτι τὴν τελευταία λέξη τὴν λέει πάντα ὁ Θεός.

Χρειάζεται ἐγρήγορση ὥστε νὰ μὴν παγιδευτοῦμε σὲ φωνὲς ποὺ προσπαθοῦν νὰ μᾶς ἐγκλωβίζουν στὸν φόβο, ἐκεῖνο τὸ συναίσθημα ποὺ ἀγαποῦν οἱ ἐξουσίες τῶν ἐφήμερων κοσμικῶν πλαισίων, ὥστε νὰ ἐλέγχουν τὶς συνειδήσεις καὶ τὴν ἐλευθερία τοῦ πνεύματος. Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ὁ προφήτης καὶ ἡ προφητεία στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐμπειρία μας, οὐδέποτε ὑπῆρξε λόγος ἐκφοβισμοῦ καὶ ἀπόγνωσης, ἀλλὰ φωνὴ ποὺ ξυπνοῦσε ναρκωμένες συνειδήσεις. Αὐτὸς εἶναι ὁ προφήτης τῆς Ἐκκλησία, ἐκεῖνος ποὺ θυμίζει σὲ ἕναν ὁλάκερο λαὸ ἢ σὲ μία ἀνθρώπινη καρδιὰ τὸν Θεὸ ποὺ λησμόνησε.

Κρατῆστε λοιπὸν μακριὰ τὸ βλέμμα καὶ τὴν ἀκοὴ τῆς ψυχῆς σας, ἀπὸ φωνὲς διασπαστικές, καταστροφολογικὲς καὶ ἀντιεκκλησιαστικές. Δὲν πρέπει σὲ καμία περιπτωση νὰ ἐπιτρέψουμε σὲ αὐτὲς τὶς φωνὲς νὰ διασπάσουν τὴν ἑνότητα τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Κλῆρος καὶ λαός, ἐπίσκοποι, πρεσβύτεροι, διάκονοι, μοναχοὶ καὶ λαϊκοί, εἴμαστε μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Κανείς δὲ εἶναι πάνω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Τὰ χαρίσματα τοῦ Θεοῦ δὲν δίδονται γιά νά κτίζουμε τοὺς ἀτομικοὺς μύθους μας, τήν ἀποκλειστικότητά μας, ἀλλὰ γιά νὰ οἰκοδομεῖται τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Γι᾽ αὐτὸ εἶναι σημαντικὸ: τόσο τὸ λάθος ἢ τὸ σωστὸ νὰ εἶναι ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας. Καλύτερα λάθος, ἀλλὰ ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας παρά σωστὸς, ἀλλὰ ἐκτὸς αὐτῆς.

Δοξάζουμε τό Ὄνομα τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ, μέ τίς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Τίτου, Πρώτου Ἐπισκόπου Κρήτης, διότι καί πάλι ἀνταμώνουμε μέσα στήν Ἁγία μας Ἐκκλησία καί κοινωνοῦμε ὅλοι ἀπό τό ἴδιο Ἅγιο Ποτήριο, τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, Μυστήριο τῶν Μυστηρίων καί γεγονός ἀδιαπραγμάτευτο γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Μέ πατρικές εὐχές

† Ὁ Κρήτης Εἰρηναῖος, Πρόεδρος

† Ὁ Γορτύνης καί Ἀρκαδίας Μακάριος

† Ὁ Ρεθύμνης καί Αὐλοποτάμου Εὐγένιος

† Ὁ Κυδωνίας καί Ἀπoκoρώνoυ Δαμασκηνός

† Ὁ Λάμπης, Συβρίτου καί Σφακίων Εἰρηναῖος

† Ὁ Ἱεραπύτνης καί Σητείας Κύριλλος

† Ὁ Πέτρας καί Χερρονήσου Γεράσιμος

† Ὁ Κισάμου καί Σελίνου Ἀμφιλόχιος

† Ὁ Ἀρκαλοχωρίου, Καστελλίου καί Βιάννου Ἀνδρέας

 

Σημείωσις:Ἡ Ἐγκύκλιος αὐτή νά ἀναγνωσθεῖ στούς Ἱερούς Ναούς, ἀντί κηρύγματος, πρίν ἀπό τήν Ἀπόλυση τῆς Θείας Λειτουργίας, τήν Κυριακή, 17 Μαΐου 2020 καί νά ἀναρτηθεῖ στόν Πίνακα Ἀνακοινώσεων τῶν Ἱερῶν Ναῶν.

[1]Λουκ. 14,11.

[2]Ἀποφθέγματα Ἀββᾶ Ἀντωνίου ε´, P.G. 65.

[3]Α. Σ. Τζουβάρα, Ἀναμνήσεις ἀπό τόν Γέροντα Πορφύριο, Ἀθῆναι 2001, σελ. 107.